ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚਹੁੰਫੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕਿ ਉਸ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਾਂ 'ਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸਾਫ਼ ਧੋਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਧਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਪੱਗ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੁਕਟ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰਾ ਪਹਾੜ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਢਲਾਨਾਂ ਠੰਢਕ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰੀਲੇ ਤੇ ਥੱਲੇ ਰਸਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਲਾਕ ਲੱਗੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁੱਖ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਤਾਨਕ ਵਰਗੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਝੜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਚੋਣੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਉਠੇ ਸਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਹੁੰਫੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਰੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਤਪੱਸੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੰਘਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਹਾੜੀ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਪਰ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦੇ, ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੋਵੇਂ, ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਦਾ ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਨਾਗ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰਤਨ-ਸੰਪੰਨ ਮੰਨਦੇ। ਇਥੇ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਘੱਟ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨਿਆਂ, ਪ੍ਰਵਾਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਪਾਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਰੱਖਦਾ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗਰਮੀ ਕਰਕੇ ਇੰਨੀ ਤੀਬਰ ਕਿ ਮਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਦਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਸਨ, ਤੇ ਬਾਂਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਲੋਤੇ ਹੋਏ, ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਲਾਲੀ ਮਾਰੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਈ। ਦਿਵਿਆ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉਸੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਰਿਆ, ਵਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਘਣੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਕਰਨਿਕਰ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਨਿਆਗਰੋਧ, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਸ਼ੀਰਿਸ, ਤੇ ਸਿੰਸ਼ਪਾ ਦੀ ਛਾਂ ਸੀ। ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ, ਆਮਲਾ, ਹਰੜ, ਬਹੇੜਾ, ਭੁਰਜ, ਸਮੁੰਜਕ, ਬਾਣ ਤੇ ਸਪਤਛਦ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਨਿੰਬ ਤੇ ਨਿੰਬਾ, ਨਿਰਗੁੰਡੀ, ਹਰਿਦ੍ਰੂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਦਾਰ ਤੇ ਕਲੇਯਕ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ। ਉਥੇ ਪਦਮ, ਚੰਦਨ, ਬੈਲ, ਕਪਿੱਥ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਮਾਤਾਮਰਾ, ਰਿਸ਼ਟਕ, ਅਖਰੋਟ, ਅਬਦਕ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਸਨ। ਹਸਤਿਕਰਨ, ਸੁਮਨਸ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਪ੍ਰਚੀਨਮਾਲਕ, ਧਨਕ ਤੇ ਸਮਰਾਤਕ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਖਰਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਅੰਮਰਤਕ, ਇੰਗੁਦਾ, ਤੰਤੁਮਾਲਾ, ਧਾਵਾ, ਭਵਯ ਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਜਾਇਫਲ, ਸੁਪਾਰੀ, ਕਠਫਲ, ਅਵਲਿਫਲ, ਮੰਦਾਰ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਤੇ ਕੁਸੁਮਾਂਸ਼ੁਕ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਵਾਫਰਤਾ ਸੀ। ਯਵਸ, ਸ਼ਾਮੀਪਰਨ, ਵੇਤਸ, ਅੰਬੁਵੇਤਸ, ਲਾਲ ਅਤਿਰੰਗਾ, ਨਾਰੰਗਾ, ਹਿੰਗੁ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਸਨ। ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਅਕੱਲਾ, ਅਵਿਚਾਰਕ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਕੁੰਦ ਤੇ ਅਤਾਰੁਸ਼ਾ-ਪਰੁਸ਼ਕ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ। ਕਿਰਾਤ, ਕਿੰਕਿਰਾਤ, ਕੇਤਕਾ, ਚਿੱਟਾ ਕੇਤਕਾ, ਸ਼ੋਭੰਜਨ, ਅੰਜਨ ਤੇ ਸੁਕਲਿੰਗ ਨਿਕੋਟਕ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਲੱਕੜ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਅਮਰਦਰੱਖ਼ਤ, ਜਿਹੜੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਖਣ ਵਿਚ ਮੋਹਕ ਸਨ। ਪੀਲੇ ਯੁਥਿਕਾ, ਚਿੱਟੇ ਯੁਥਿਕਾ, ਚਮੇਲੀ, ਚੰਪਕ-ਜਾਤੀ, ਤੁੰਬਾ ਤੇ ਅਤੁੰਬਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਮੋਚਾ, ਲੋਚਾ, ਲਕੁਚਾ, ਤਿਲ ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ੇਸ਼, ਸੁਪੁਸ਼ਪਾਵਰਣ, ਚਵਯਕ ਤੇ ਕਾਮਿਵਲਭਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਬਕੁਲਾ, ਪਰਿਭਦ੍ਰ, ਹਰਿਦ੍ਰਾ, ਧਰਾਕਦੰਬ, ਕੁਟਜ, ਕਦੰਬ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਕੁਟਜ—all with flower buds. ਆਦਿਤਿਆ-ਮੁਸਤਕ, ਕੁੰਭ, ਕੇਸਰ, ਕਾਮਿਵਲਭਾ, ਕਠਫਲ, ਬਦਾਰ, ਨੀਪਾ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਲੰਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਲਾਲ ਪਾਲਿਵਨ, ਚਿੱਟੇ ਅਨਾਰ, ਚੰਪਕ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਬੰਧੂ, ਸੁਬੰਧੂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ। ਪਾਤਲਾ, ਚਮੇਲੀ, ਕਰਵੀਰ, ਕੁਰਾਬਕ, ਹਿਮਾਵਰ, ਜੰਬੂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜੰਬੂ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਕਪੂਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਅਗਰੂ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਫਲ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ, ਉੱਗਦੇ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਵਾਟਾਵਰਣ ਨੂੰ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਗਲ, ਚਿੱਟੇ ਹਿੰਤਾਲ ਪਾਮ, ਗੰਨਾ, ਕਰੰਦਾ, ਘਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਚਕ੍ਰਮਰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਛਾਂ, ਅਨਗਿਨਤ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜਾ ਮਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਣਮੁੱਲ ਸੀ।