ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਇੱਛਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ, ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਰਤ ਦੇਹ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਪੁਲਿੰਦਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਗਰੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਰੇ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਚੇ ਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਂਦਣੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗਰੋਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਫ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗਰੋਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਠੰਢਾ, ਕਦੇ ਗਰਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਉਸ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਸੁਫੈਦ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਉੱਡ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਧਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੀਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਧੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਓੜਣੀ ਵਾਂਗ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਪੱਗ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੋੜ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਬਰਫ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ sandalwood ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੰਢਕ ਦੇਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ, ਢਲਵਾਂ ਰਸਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗਰੋਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਤਾਨਕ ਵਰਗੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੁਣੇ ਉਠੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਣ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਰੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਔਖਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਲੰਘਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਬੇਚੈਨ ਪਰ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦੇ ਦਿਸਦੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵਸਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਸਦਾ। ਉਥੇ ਤਪਸਵੀ ਘੱਟ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨਿਆਂ, ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਤਾਪ ਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਕਠੋਰ ਕਿ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਸੇਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਝਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਬਰਫੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਬਰਫ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਲੱਭੀ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਾਵਣੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਰਾਵਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ, ਬਦਲੀ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਨਿਆਗਰੋਧ, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਸਿਰਿਸਾ ਅਤੇ ਸਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ, ਆਮਲਾ, ਹਰੜ, ਬਹੇੜਾ, ਭੂਜ, ਸਮੁੰਜਕ, ਬਾਨਾ ਅਤੇ ਸਪਤੱਛਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਨਿੰਬ ਅਤੇ ਨਿੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਨਿਰਗੁੰਡੀ, ਹਰਿਦ੍ਰੂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਦਾਰ, ਅਤੇ ਕਲੇਯਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਦਮ, ਚੰਦਨ, ਬੇਲ, ਕਪਿੱਠ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਮਟਮਰਾ, ਰਿਸ਼ਟਕ, ਅਖਰੋਟ, ਅਬਦਕ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਸਤਿਕਰਨ, ਸੁਮਨਸਾ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਮਲਕ, ਧਨਕ ਅਤੇ ਸਮਰਾਤਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਤਕ, ਇੰਗੁਦਾ, ਤੰਤੁਮਾਲਾ, ਧਾਵਾ, ਭਵਿਆ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾਇਫਲ, ਸੁਪਾਰੀ, ਕਟਫਲ, ਅਵਲੀਫਲ, ਮੰਦਰ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਕੁਸੁਮਾਂਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਯਵਸ, ਸ਼ਾਮੀਪਰਨ, ਵੇਤਸ, ਅੰਬੁਵੇਤਸ, ਲਾਲ ਅਤਿਰੰਗਾ, ਨਰੰਗਾ, ਹਿੰਗੁ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਕੱਲਾ, ਅਵਿਚਾਰਕ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਕੁੰਦ ਅਤੇ ਅਤਰੁਸ਼-ਪਰੁਸ਼ਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।