ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਰਾਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਮੋਹਣੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ੈਵਾਲਾ ਘਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਜਲ-ਪੁਸ਼ਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀਆਂ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੇ। ਉਸ ਦੇ ਜਲ-ਕਿਨਾਰੇ, ਨੀਲੇ ਜਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਬਰਫੀਲੇ ਫੇਨ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਮੂਰਤਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ, ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ, ਅਤੇ ਤੈਰਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਕਰੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਜਲ-ਕਿਨਾਰੇ, ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਉਭਰੀਆਂ ਕੁੰਧਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਡੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰਮਣੀਯ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਥੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਤੇ ਮਸਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਖੇਡਦੇ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਧੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਕੇਸਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਗਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਮਹਕਦੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਇੰਨੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਓਝਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਤਟ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਜਲ, ਦੇਵੀ-ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਲੱਗੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੀਪ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਲਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਜਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਤਟ ਤੇ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਤੇ ਇਨਸਾਨ ਤਾਂ ਛੱਡੋ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ-ਕਾਇਆ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਸਦਾ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੁਲਿੰਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜਾਂ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਉਣ। ਇਹ ਜਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਨਯੋਗ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਕਾਸ਼ਾ-ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਮ-ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ। ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਕਦੇ ਗਰਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਉਸ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਫਿੱਕੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਡਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਤੇ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਓਸ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਥਾਨ 'ਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਨਾ ਦਿੰਦੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਲਿਬਾਸ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਢਲਾਨਾਂ ਸਾਫ ਸਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ। ਕਿਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪੱਗ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਮੋੜ, ਕਿਤੇ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਤੇ ਬਰਫ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਖਨਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ। ਕਿਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਹ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਐਸੇ ਲੀਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੇ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਗਰਮੀ 'ਚ ਵੀ ਠੰਢਕ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਤੇ ਢਲਵਾਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਲੱਕੜੀ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ। ਕਿਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ, ਕਿਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਲ ਪੀਂਦੀਆਂ। ਕਿਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੇਡ ਰਹੇ, ਕਿਤੇ ਮੁੱਖ ਕਿਨਰਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਕਿਤੇ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਦੈਵੀ ਫੁੱਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਤਾਨਕ ਵਰਗੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ, ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ। ਕਿਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੁਣੇ ਉਠੇ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ। ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਗਮ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ। ਉਥੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਚਾਂਚਲ ਪਰ ਕਦੇ ਨਾ ਥਕਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਸਦੇ। ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਸਜਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਦਾ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨਾਗ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਨਾਗ-ਰੂਪ। ਇਥੇ ਤਪਸਵੀ ਘੱਟ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਿਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨੀਆਂ, ਜਲਪਾਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ। ਕਿਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਜਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਐਨੀ ਤੀਬਰ ਕਿ ਮਨ ਵੀ ਕਲਪਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਕਿਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਦਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਟੂਟ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਬਾਂਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਬਰਫੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਧੁਨੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਜਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਬਰਫ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨੇਸ਼, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਫਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਦੈਵੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸੀ ਮਹਾਪਰਵਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।