ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਏਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ। ਇਹ ਨਦੀ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਸ਼ਿਖਰ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਹਿਮਪਹਾੜ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੇਮਾਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਇਹ ਨਦੀ ਸਦਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਨਦੀ ਅਸਮਾਨੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਸਤ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਰੰਗ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨਦੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਯ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਨਦੀ ਸਫੈਦ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਈ। ਨਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਠੰਢੀ, ਮਨੋਹਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਵਧਦੀ-ਘਟਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸੋਮਰਸ ਵਾਂਗ ਮਧੁਰ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਠੰਢਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਗਦਾ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀ ਸੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਜਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੀੜ੍ਹੀ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ, ਹਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹਣੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ੈਵਾਲਾ ਘਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਨਦੀ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਜਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਮਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੇ ਸੀ। ਨਦੀ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਨੀਲੇ ਜਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਜਿਹੇ ਚਿਹਰੇ, ਵਧੀਆ ਫੇਨ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕਮਾਨੀ ਭੌਹਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁਜੀਆਂ ਕੰਪਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਡੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ। ਇਥੇ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਧੋਇਆ ਗਿਆ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕੇਸਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਗਾ ਲੈਂਦੀ। ਇਸ ਦੀ ਸਤਹ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਾਰਨ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਦਾ ਜਲ, ਦੇਵੀ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਲੱਗੀ ਚੰਦਨ ਮਾਟੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ। ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਉਤਪਾਤੀ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਛਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਜਾਨਵਰ, ਅਰੰਨਿਆਂ ਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਦੀ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਪੁਲਿੰਦਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜਲ ਵਗਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ ਯੋਗ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁੱਧ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਨਦੀ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਚੇ ਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪਸਵੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ, ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਦਾ ਇਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਦੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣਿਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਦਾ ਜਲ ਉਤਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਦੀ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਾਨ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪਹਾੜ ਅਨੇਕਾਂ ਫਿੱਕੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਧੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਪੱਗ ਵਾਂਗ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੋਰ ਮੁਕੁਟ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਹਿਮ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਦੇ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਤਹ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੰਢਕ ਦੇਂਦੀ, ਅਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਹਾੜ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ 'ਚ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੇਡਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਮੁੱਖ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੱਜਦੀ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਦੂਈ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਪੈਸਰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਾਲ ਹੀ 'ਚ ਉੱਠੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਣ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਰੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਯ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।