ਚੰਦਨ ਵਰਗੇ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢਕ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਅਮਰ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਖੇਤਰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸੇ ਸਨ—ਨੀਲਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ।” ਉੱਥੇ ਰਮਣਕ ਨਾਮ ਦੀ ਭੂਮੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰੋਹਿਣਾ ਵਰਗਾ ਵਟਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਢਲਾਣ ਤੇ, ਹਿਰਣਵਤਾ ਨਾਮ ਦੀ ਭੂਮੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੈਰਣਵਤੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਆਨੰਦਤ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਲਕੂਚਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਛਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਸਾਹਵਾ ਪਰਬਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਹਨ—ਇੱਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕਿਨਾਰੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ, ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਰ ਫਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰੁੱਖ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਮੀਨ ਪੂਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜੋੜੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਆਕਾਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਭਾਰਤ ਯੁਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਠ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਭਾਰਤ ਖੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ – ਸਵਾਇੰਭੂਆਦਿਕ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਠ ਮੁੜ ਸੁਣਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰਾਣ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੇ, ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਮ ਦੇ ਅਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਭਾਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ, ਮੋਖ ਤੇ ਮੱਧ ਮਾਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਸੁਣੋ: ਇੰਦਰਦਵੀਪ, ਕਸ਼ੇਰੁ, ਤਾਮ੍ਰਪਰਨ, ਗਭਸਤਿਮਾਨ, ਨਾਗਦਵੀਪ, ਸੌਮ੍ਯ, ਗੰਧਰਵ, ਵਾਰੁਣ, ਤੇ ਨੌਂਵਾਂ ਇਹ ਭਾਰਤ ਖੰਡ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਟਾਪੂ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਮਾਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਸ ਤੱਕ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਰਤ ਟਾਪੂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯਵਨ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਵਪਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸ ਦੇ ਵਾਪਾਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਕਾਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਮ ਧਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਜੀਵਨ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੋਖ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।