ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਈਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਛਣ-ਛਣ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵਿਹਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤਕ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਹਲੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਸੰਧਿਆ ਵਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਚਾਰੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਢਲਣ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸੋਨੇ, ਜਵਾਹਰ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਅਮੀਰ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭੋਗਵਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦਸਾਅਸ਼੍ਵਮੇਧਕਾ ਨਾਂਕ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਮੀਰ, ਸੁੰਦਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ, ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਜਾਣੋ; ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ; ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ: ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਾਰਗ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਮਈਆਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੰਗਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨੈਮੀਸ਼ ਤੀਰਥ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਪਰ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਲੀਯੁੱਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਸੁਣੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਾਨਸਾ ਨਾਂਕ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਗੰਗਾ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਸਵਰਗ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸੋਨੇ, ਜਵਾਹਰ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਮਾਘ ਵਿੱਚ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਨਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੇ ਅੰਗ-ਵਿਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਹਲੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ 'ਰਾਹੂ' ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਉੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੁਖੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਹਲੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਸੁਣੋ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਹਲੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।