ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਯਗਨ ਤੇ ਪਿਤਰ ਤर्पਣ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਨੇਕ ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥਿਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਪੂਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਵਸਵਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਸੰਜਨਾ, ਰਾਣੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ। ਰਾਣੀ, ਜੋ ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਰੈਵਤ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ; ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਟਵਸ਼ਟਰੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਯਮ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵੇਂ ਸਨ; ਉਹ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਟਵਸ਼ਟਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਕ ਨਿਖੁੱਟ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਚਾਇਆ ਨਾਮ ਦੀ ਬਣਾਈ। ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਕਰ।" "ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਨੇਕ ਨਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਰੰਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਵਰਨੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਨੀ, ਤਪਤੀ ਤੇ ਵਿਟੀ ਜੰਮੇ। ਚਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ; ਚਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੁ ਨੇ ਤਾਂ ਇਹ ਨੋਟਿਸ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚਾਇਆ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਚਾਇਆ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ, ਜਖਮੀ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣੇਗਾ।" ਯਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।" "ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਮਨੁ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਾਰੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਕਰਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ?" "ਕੌਣ ਮੂਰਖਤਾ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਜੀਵਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ?" ਮੁਰਗਾ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਮੀ ਤੇ ਖੂਨ ਹਟਾਏਗਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਏਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੀ ਰਾਜਾਈ, ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ, ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਟਵਸ਼ਟਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਟਵਸ਼ਟਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸਹਿਣਯ ਹੈ, ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਸੂਰਜ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾ ਪਛਾਣੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਰੂ ਭੂਮੀ 'ਤੇ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। "ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਹਟਾ ਕੇ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਸੂਰਜ।" "ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਰਵੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਲਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਚਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ। ਟਵਸ਼ਟਰੀ ਨੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਹਜਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਪਰ ਪੈਰ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਨਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਬਣਾਉਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਨਿੰਦਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਮ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕੀਤੀ। ਘੋੜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੰਜਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੋਂ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਹੋਰ ਦਾ ਸਮਝ ਬੈਠੀ; ਉਸ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜੰਮੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੁੜਵੇਂ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਦਸਰਸ ਕਹਾਏ; ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਨਾਸਤਯਸ ਨਾਮ ਪਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦਤ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੁ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।