ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ ਕਰੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਭੈੜੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਗਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ embodied ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਫਲਤੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਟ ਦੀ ਜੜ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਸਦਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਧ, ਪਿਤਰ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਆਗੂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਸੁਪਰਣ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਨਾਗ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਅਤੇ ਖੁਦ ਹਰਿ ਜੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਣਨ-ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਹੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ, ਉਸ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਡੋਲਣ ਨਾ ਦਿਓ। ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਉੱਚਤਮ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਚੌੜੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਨਾਗ ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਦਰ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਮੁਦ੍ਰਾ ਕੂਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜੀਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਤਮ-ਪਾਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ, ਹੰਸਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਹੰਸਪਾਂਡੁਰ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਥਾਨ, ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਛੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਣ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਫਲ ਦੀ ਗਾਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਆਨੰਦ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।