ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਇਉਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ: ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਦਾ ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜਗਤ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਚੁਕਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਪੰਜ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਸ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ—even ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ—ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਾ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰੇ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਭਾਗਯਵਤੀ ਯਮੁਨਾ, ਉਥੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਚਰਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੁੜ ਸੁਣੋ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ 'ਤੇ। ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਤ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੰਡੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਕੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਧੂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ, ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪस्वੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤਟ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧ, ਚਰਨ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੁਆਰਾ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਐਸੇ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲ-ਭੂਰੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਤੰਬੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਤਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਉਸ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਲਾਤ ਹੋਣ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਗਾਂ ਹੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦਾਨ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕੋਈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਵੇ? ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਏ, ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁੱਖਦਾਈ ਆਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ embodied ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਪਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਥੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਦਾਨ-ਕਰਮ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।