ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਨੰਦਿਨੀ ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾ, ਪૃਥਵੀ, ਵਿਹਗਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ, ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਅਤਿ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ, ਜਾਹਨਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾਤਾ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਨਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸਿਮਰ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਵਿਣੁ ਨੇ ਚੱਲਿਆ, ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਮੈ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਠਾਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਆਧਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਹਵਨ ਜਾਂ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਯਕ੍ਸ਼, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਅਸੁਰ, ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ, ਸੁਪਰਣ, ਰੁੱਖ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਪਵੀਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨਿਵੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੰਤਾਂ—ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਨਾਤਨ—ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਪਿਲ, ਆਸੁਰੀ, ਵੋਢੁ, ਤੇ ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਅਪਸਵਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਵਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼੍ਵਾਤ, ਸੌਮ੍ਯ, ਹਵਿਸ਼੍ਮਤ ਅਤੇ ਉਸ਼੍ਮਾਪਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਯਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੌਤ, ਅੰਤਕ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਔਦੁੰਬਰ, ਦਧਨਾ, ਨੀਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਠਿਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਚਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰਿਕ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ: "ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਾਕ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।" ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਕਮਲ ਬਣਾਓ, ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਆਰਘ ਦਿਓ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੋ। "ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਦੇ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਂਹ ਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸੱਚ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਭਾਸਕਰ।" "ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਛੂਹੋ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਯੋਧਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਅਖਾੜਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਚ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ। "ਗੋਵਿੰਦ! ਰਾਜ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ, ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੀ ਕੀ ਲਾਭ?"—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, "ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ!"—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਤਪਸ਼ਾ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। "ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਰਵਾਇਆ? ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ?"—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪੂਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆਏ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।