ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਈ ਵਡ਼ੇ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੀਮ ਵਰਤ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਰਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੀਹ ਪਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਣੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਜਾਂ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁੜ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਗੁੜ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੱਖਵਾਡੇ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤਿਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਅਠਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਗਤਿਵਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਚਾਰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਘੀ ਸਮੇਤ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੀਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਵਰਤ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਨੁ ਵਰਤ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਨਾਇਕ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਰ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਪੱਟੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਤ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕੀ ਨੂੰ ਬਲਦ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਰਸ਼ ਵਰਤ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰੈਯੰਬਕ ਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸੱਤ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘ੍ਰਿਤ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪੱਕਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਦੋ ਥਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੋੜਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੋਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਥੀ ਵਰਤ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮ੍ਰਿਦੁ ਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਨ ਵਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅਠਵੀਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਭਵਾਨੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਯੁ ਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਵਾਸ ਵਰਤ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਨਾਜ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਵਰਤ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦਾ ਪਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਰਵ ਲੋਕ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਵ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਠ (60) ਉੱਤਮ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਮਾਨਵ-ਚਕਰਾਂ ਤਕ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸਠ ਧਰਮ ਵਰਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ? ਅਗਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ, ਜੇ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਤਰ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੇਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਹਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਅੱਧ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਹੇ ਜਾਹਨਵੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਜੀਵਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।