ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਵਿਰਤ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਰੂਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਿਰਤ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਤੇਜ ਵਿਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਭਿਗੋਏ ਹੋਏ ਜੌ ਖਾਂਦਾ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ, ਫਿਰ ਇਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਰੁਦ੍ਰ ਵਿਰਤ' ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਵੰਜਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਅਡੋਲ ਵਿਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਵੰਜ ਕੇ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ, ਫਿਰ ਇਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਸੌੰਦਰਯ ਵਿਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ (ਅੰਡ) ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਪਲੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, 'ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੂਧ ਵਿਰਤ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ 'ਗੋ ਵਿਰਤ' ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੂਧ ਵਿਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਲਪ-ਵૃਖ (ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ) ਅਤੇ ਚੌਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ 'ਕਲਪ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਭੀਮ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਵੀਹ ਪਲੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੂਧ ਵਿਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ 'ਪृथਵੀ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਮਾਘ ਜਾਂ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਗੁੜ ਵਿਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ। ਪੰਦਰਵੀਂ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਪ੍ਰਭਾ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ। ਇਹ 'ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ 'ਸੁਗਤੀ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਚਾਰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਹ 'ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਿਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਅਗਲੇ ਵਿਰਤ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਚੌਲ ਦਾ ਖੀਰ ਖਾ ਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ 'ਦੇਵੀ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਸਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਭਾਨੁ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਚੌਥੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, 'ਵੈਣਾਯਕ ਵਿਰਤ' ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਮਹਾਨ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਜੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, 'ਫਲ ਵਿਰਤ' ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਸਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, 'ਸੌਰ ਵਿਰਤ' ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਬਾਰਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰਬੰਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਹ 'ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕੀ ਨੂੰ ਬਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਵਾਰਸ਼ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਵਿਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੋਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਤ੍ਰੈਅੰਬਕ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਸੱਤ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, 'ਘ੍ਰਿਤ ਵਿਰਤ' ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹੀ ਛਤ ਹੇਠਾਂ ਸੌਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ। ਇਹ 'ਇੰਦਰ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਅੱਗ 'ਤੇ ਨ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ 'ਸ਼੍ਰੇਯ ਵਿਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ, ਦੋ ਤਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਘੋੜਾ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਇੱਧੇ ਹੀ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਹਾਥੀ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਮ੍ਰਿਦੁ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ 'ਵਰੁਣ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, 'ਚੰਦ੍ਰ ਵਿਰਤ' ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਜੈਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਿਰਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਦਾ। ਇਹ 'ਰੁਦ੍ਰ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਛਤਰੀ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਵਿਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਿੱਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਤਵੀਂ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਫਿਰ ਇਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ 'ਵਾਯੁ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਹ 'ਨਿਵਾਸ ਵਿਰਤ' ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਵਿਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਵਿਰਤ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕ, ਆਨੰਦ, ਰਾਜ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸਥਿਤੀ ਦਿੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਿਭਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ।