ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉੱਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵ੍ਰਤਾਂ ਮਨਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਭਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਹਰੇਕ ਸਾਲ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਸ਼ਵੱਠਾ ਰੁੱਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਆ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਗੋਬਰ ਦੀ ਘੇੜੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਰੱਖੇ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗਾਇਕ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸ਼ੇਰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਜੈ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਵੀਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ, ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਜਲ-ਘੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ, ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਵਜ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦੋਂ ਜਲ ਦੀ ਮੰਗ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਤਨ, ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਹਨ। ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਨੰਦ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜੇਕਰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਜਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹਿਰਣ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਉਤਰਾਯਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਘੀ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿਆ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਇਹ ਚਰਿਤਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦੀਪ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਸਾਲ ਭਰ ਤੇਲ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਦੀਪ ਅਤੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਭਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਗੋ-ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਭਿਜੇ ਜੌ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿਆ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਕਾਰ ਅੰਡ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਭਰੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਪਲਾ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, 'ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਗਾਂ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਾਮਧੇਨੂ ਰੁੱਖ (ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਪਲਾ ਸੋਨਾ) ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਕਾਮਧੇਨੂ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਭੀਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਵੀਹ ਪਲਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਚਲਦਾ। ਮਾਘ ਜਾਂ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਗੁੜ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਖ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਭਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਕੇ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਸੁਗਤੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਚਾਰ ਰੁਤਾਂ (ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ) ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਨਾਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਚਾਵਲ ਦਾ ਖੀਰ ਖਾਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੋ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਭਾਨੁ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਭਿੰਨ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਤਮਿਕ, ਅਤੇ ਧਰਮਿਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਫਲ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।