ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਨੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਨਖ਼ ਨਹੀਂ ਕੱਟਦਾ, ਬੈੰਗਣ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਮਤਾ 'ਚ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ 'ਸ਼ਿਵ ਵ੍ਰਤ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਉਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਆਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਮ੍ਰਿਦੁ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਮਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਖੱਟ, ਘਰ ਅਤੇ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸੌਭਾਗ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸਰਸਵਤ ਵ੍ਰਤ' ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਦਰਜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਧਨ-ਸੰਪੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸੰਪੱਤੀ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਸਾਲ ਫਿਰ ਇੱਕ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਆਯੁਸ਼ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਵਚਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਰਖ਼ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਯਸ਼ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਗੋਬਰ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗਾਇਕ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸਾਮ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਵੀਰ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਕਰ ਸਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਪਿਤਰ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਤਨ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਆਨੰਦ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ਼ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਧ੍ਰੁਵ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਲ ਭਰ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਣ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਅਹਿੰਸਾ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਹਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ, ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸੂਰਜ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਵਿਸ਼ਨੁ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਇੱਕ ਅਯਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਅਯਨ ਤੱਕ ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਖੀਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਚਰਿਤਰ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਆਰੋਗਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਦੀਵੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਤੇਜ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਗੋਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਜਉ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਰੁਦ੍ਰ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ੰਖ਼ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਧ੍ਰਿਤ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਤੇ ਨਮਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸੌੰਦਰ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਕੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਹਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਪਲ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, 'ਜਗਤ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਹਿਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ 'ਬ੍ਰਹਮਾ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਗੋ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਮਧੇਨ ਵਰਖ਼ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਕਾਮਧੇਨੁ ਵ੍ਰਤ' ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਲੋਕ, ਆਯੁਸ਼, ਧਨ, ਸੋਭਾ, ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।