ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਯਾਜ्ञ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ, ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਖਾਣਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ, ਦਰਅਸਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਕਮਲ ਮੰਡਪ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ—ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਨਗਨਾ ਅਨੰਗਵਤੀ ਹੁਣ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਹਪਤਨੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਮਲ ਮੰਡਪ ਛੱਡ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰੋ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅੰਤਰਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਸਮਰਪਿਤਤਾ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਿਨ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਛੱਠੀ ਵਰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂ ਵਰਤ ਰਖੇ, ਤੇ ਗਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬਲਦ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਲਦਿਆਂ ਵਰਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਜਾਂ ਵਾਸਨ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਪਾਨੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਖੇ, “ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਤਾਂ ਇਹ ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲ ਲੰਮਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਗੰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਆਖੇ, “ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਨੱਖੁਣ ਤੇ ਬੈਗਨ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮ੍ਰਿਦੁ ਵਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਲੂਣ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਲੰਗ ਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ, “ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਤਾਂ ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰਖ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਿਉ ਦਾ ਘੜਾ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੰਟੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਸਰਸ੍ਵਤਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਸ੍ਵਤਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਧਨ ਵਰਤ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸਾਹਮਣੇ ਅਭਿੇ (ਸਨਾਨ) ਕਰਕੇ, ਹਰ ਸਾਲ ਗਾਂ ਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਯੁਸ਼ਮਾਨ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿੱਛ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਸ਼ਸਵੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਗੋਬਰ ਦੀ ਲੀਪੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੱਠ ਉਂਗਲ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਇਕ ਵਾਂਗ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਮ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਧੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦੇਣ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਸਕੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰ ਵਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਵਰਤ, ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਰਾਜਿਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਘਰ-Grasth ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।