ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੰਡਪ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਆਨਗਨਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਨੰਗਵਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ‘ਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਖਟ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਮਨਾ-ਵ੍ਰਿਖ ਨਾਲ ਭਾਵਪੂਰਕ ਸਜਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ‘ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਖਟ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਅਨੰਗਵਤੀ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੁਤਲੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਖਾਓ।” ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁੰਦਰਿ, ਅੱਜ ਇਸ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।” ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੁਝ ਧਰਮ ਜਾਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।“ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਖਟ ਅਤੇ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ, ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ-ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਭੋਜਨ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਚੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਮੰਡਪ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਆਨਗਨਾ ਅਨੰਗਵਤੀ ਹੁਣ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰੋ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਰਤ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਤੱਕ ਹਰ ਦਿਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਛੱਠੀ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਭਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬਲਦ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਪਾਨੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਉਹ ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਗੰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਨਖ ਉਤਾਰਨ, ਬੈंगਣ, ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮ੍ਰਿਦੁ ਵਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਨਮਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਟ ਅਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਿਉ ਦਾ ਘੜਾ, ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਸਵਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਸਵਤ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਸੰਪੱਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।