ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਲਕੁਲ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਮਾਧਵ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਬੰਧਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ; ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ੧੦੮ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਰਾਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਲ ਰੂਪ ਰਥ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਸਦੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਭਾਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਤੀਰਅੰਦੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਐਨੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ—ਮੇਰੇ ਕਰਮ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ, ਜਾਂ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਪੂਰਨ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸੌਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈਆਂ ਅਸਧਾਰਣ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੰਦੇ ਸੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਉ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸੀ। ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ, ਤੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ—ਨਾ ਅਨਾਜ, ਨਾ ਫਲ, ਨਾ ਮਾਸ। ਇਕ ਦਿਨ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦੀਸ਼ਾ ਨਗਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਕੋਈ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖੀ। ਉਥੇ, ਅਨੰਗਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗਣਿਕਾ, ਜਿਸਨੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲਾਵਣ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਵਣ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮੰਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਅਨੰਗਵਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮੋਹਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਖਾਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਇਸ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨੇਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਲਾਵਣ ਪਹਾੜ ਵਾਲਾ ਮੰਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਗਊਆਂ, ਬਛੜਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਭੋਜਨ, ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ; ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ— ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇਕ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ— ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਗਣਿਕਾ ਅਨੰਗਵਤੀ ਹੁਣ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਹਪਤਨੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਵਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।