ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੀਪ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਬਣਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ, ਯਾਮਯ ਅਤੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਤਾਪਨ ਨੂੰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਭਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮਾਰਤੰਡ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਦਾ ਵਿ्णੁ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚੌਕ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਜਲ-ਕੂੰਭ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਘਿਉਂ ਦੀ ਪਾਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਜਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਵਿਦਿ-ਵਤ ਅਰਘ੍ਯ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਰਿਕ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ।" ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਜਲ-ਕੂੰਭ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਾਊ, ਜੋ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਧਰਮੀ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤ ਗਾਈਆਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਪਾਤੀ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਚਾਰ, ਅਤੇ ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗਾਊ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮਹੇਂਦਰ ਆਦਿ ਸਹਿਤ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਰੀਰ, ਪਤਨੀ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਫਲ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਵਿ्णੁ ਦਾ ਉੱਤਮ ਵਰਤ, 'ਵਿਭੂਤੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ', ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੈ, ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਕਾਰਤਿਕ, ਚੈਤ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਾਖ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਫਾਲਗੁਨ ਜਾਂ ਆਾਢ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਮੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਤ ਅਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ, 'ਨਾਰਾਏਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਚਾਰੂ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਸਨਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ੍ਯ ਵਿ्णੁ ਦੀ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਭੂਤੀ ਦੇ ਚਰਨ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜੰਗਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਕਮਰ, ਕੰਦਰਪ ਦੇ ਲਿੰਗ, ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਹੱਥ, ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਪੇਟ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ, ਕੰਠ ਉੱਤੇ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੇਸ਼, ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਦੇ ਪਿੱਠ, ਵਰਦ ਦੇ ਕੰਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਅਸੀ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ 'ਸਰਵਾਤਮਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਜਲ-ਕੂੰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁੜ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਨ ਦੀ ਪਾਤੀ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਕਾਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੂੰਭ, ਵਿਦਿ-ਵਤ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਾਰ ਲਓ।" ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਮਾਵਾਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਰਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਖਟੀਆ, ਨਮਕ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਗਾਊ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਖੇਤ ਘਰ ਸਮੇਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਾਈਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘੱਟ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਭੂਤੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਭੋਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਰੋਗ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿ্ণੁ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਥੰਤ੍ਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਲ ਰੂਪ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦੇ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਭਵਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ, ਪਾਰਵਤੀ ਵਰਗੀ ਅਤੁਲ ਸੀ।