ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਅਰਘਯਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਭਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ—ਕਮਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ—ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰੋ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਯਾਮ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਮ, ਰਿਕ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਲ ਭਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਚੌਰਿਆਂ ਦੀ ਝਲ ਝਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਪੀੜਾ, ਡਰ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਅਜੇਯ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ ਰਾਤ ਵੇਦ ਦੇ ਆਚਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਤ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਉਗਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ, ਸ੍ਰਵਣ ਜਾਂ ਮੰਜ਼ੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਭੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਸੰਬੰਧੀ ਅਖੰਡ ਫਲ ਦਾ ਵੀ ਉਲੇਖ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਦੱਖਣਾਯਨ ਜਾਂ ਉੱਤਰਾਯਨ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ, ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰੋ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵੇਲੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਓ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਓ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰੋ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਯਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਯਾਮਯਾ ਅਤੇ ਰਿਗ ਵੇਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਵਾਰੁਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਪਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉੱਤਰੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡਾ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਚੌਕ ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਚੰਦਨ, ਜਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਘਯਾ ਦਿਓ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ: ‘ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਵੈ-ਜਨਮੇ, ਅਨੰਤ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਰਿਕ, ਸਾਮਨ ਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ।’ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰੋ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਰਾਂ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਭੇਂਟ ਕਰੋ। ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਖਸਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਚੰਗੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਲੀਆਂ—ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ—ਦਾਨ ਕਰੋ; ਜਾਂ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ ਦਿਓ, ਜੇ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਨਾਲ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਦਨਦਾਰੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਨਮਾਨਤ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ, ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇਹ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਥਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਵ੍ਰਤ—ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ—ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ, ਚੈਤ੍ਰ, ਵਿਸਾਖ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਫਾਲਗੁਨ ਜਾਂ ਆਢੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਮੀ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ ਕਿ, “ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਮੇਰਾ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਰਵਿਘਨ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।” ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ, “ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ” ਆਖੋ। ਸਵੇਰ ਉਠ ਕੇ, ਸਨਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ “ਵਿਭੂਤੀ” ਨੂੰ, ਘੁੱਟਾਂ ਉੱਤੇ “ਅਸ਼ੋਕਾ”, ਜੰਘਿਆਂ ਉੱਤੇ “ਸ਼ਿਵਾ”, ਕਮਰ ਉੱਤੇ “ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ”, ਜਨਾਨਗ ਉੱਤੇ “ਕੰਦਰਪ”, ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ “ਆਦਿਤਯਾ”, ਪੇਟ ਉੱਤੇ “ਦਾਮੋਦਰ”, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ “ਵਾਸੁਦੇਵ”, ਗਲੇ ਉੱਤੇ “ਮਾਧਵ”, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ “ਸ਼੍ਰੀਧਰ”, ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ “ਕੇਸ਼ਵ” ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ “ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ”, ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ “ਵਰਦ”, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ—ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਅਸੀ, ਗਦਾ, ਪਦਮਾ—ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ “ਸਰਵਾਤਮਾ” ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰੱਖੋ। ਗੁੜ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭਾਂਡਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਜਾਗੋ। ਸਵੇਰੇ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਦੇਵੀ ਸਮਝ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ: “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਬਾਰੋ।” ਦਸ ਅਵਤਾਰ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਕਮਲ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਦਾਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਖਟਿਆ, ਨਮਕ ਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਾਂ ਦਿਓ। ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਖੇਤ ਤੇ ਘਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਭੂਸ਼ਣ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦਿਓ। ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ। ਜੇ ਵੱਡੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸੀਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਆਰਥਿਕਤਾ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉਤਥਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।