ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਦਿਨ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਲੈਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖੁਆ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਕਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਵੈਸਟ (ਪੱਛਮ) ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ, ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡਾ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਵੀ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਮੌਜੂਦ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।" ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਭਾਸਕਰ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਅਰਘ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਉੱਤਮ ਕਮਲ ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਵਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਮ, ਰਿਕ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਲ ਭਰ ਦਾ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਚੌਵਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਅਜੇਹਾ ਰੂਪ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਦ ਦੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਦੇ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਮੇਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉੱਤਪਾਤੀ ਨੂੰ, ਯਾਮਯਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਤਪਨ ਨੂੰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਮਾਰਤੰਡਾ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਘਿਉ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਕਹੋ: "ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਅਨੰਤ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਰਿਕ, ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ—ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਜਾਂ ਘਟੋ-ਘਟ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅਸਮਰੱਥ ਹੋਣ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨਾਹ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਰਜ ਬਣਾ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਕਰੇਗਾ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਤ ਖੰਡਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਮ ਕੁਲ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ, ਨਿਰਮਲ ਸ਼ਰੀਰ, ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਫਲ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਰਤ—ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸੀ—ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ, ਚੈਤ੍ਰ, ਵੈਸਾਖ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਫਾਲਗੁਨ ਜਾਂ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰੇ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਵੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਰਤ ਵਿਘਨ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਵਿਭੂਤੀ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਨੂੰ ਗੁੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਇੰਦ੍ਰੀ ਉੱਤੇ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਪੇਟ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ," ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।