ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਫਲ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਪਰ ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਨਿਰਧਾਰਤ ਫਲ, ਦੋ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰਤ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਅਣੂ ਫਲ ਪੀਸਣ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਣੂਆਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਸ਼ੋਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਅਨੰਤ ਫਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ: ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਐਤਵਾਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਹਥ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਕਰ, ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਤ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਭਗ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਅਨਿਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਆਦਿਤਯਾ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਾ ਅਤੇ ਮੱਧਲੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਰਯਮਾਨ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਵੀ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ: "ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮੌਜੂਦ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ।" ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਲਾਮ। ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਪਕੀ, ਬੱਚਾ, ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਭਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਮਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਕਮਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੰਯਮੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਤਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਲ ਭਰ ਦਾ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਪੀੜਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਦੀਪਾਂ ਦਾ ਅਧੀਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜੇਹੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵੇ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਦੇ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵਤ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ, ਦੰਦ ਮੰਜ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਸਮੇਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਓ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਯਾ, ਫਿਰ ਤਪਤ ਰੇਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਯਾਮਯਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਤੇ ਤਪਨ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਭਗਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੀ ਵਾਲੀ ਭਾਂਡੀਆਂ, ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਚੰਦਨ, ਜਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ ਤੇ ਆਖੋ: "ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਵੈ-ਜਨਮੇ, ਅਨੰਤ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਅਤੇ ਰਿਕ, ਸਾਮ, ਯਜੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ।" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰੋ। ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਭਾਂਡੀਆਂ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਣ ਤੇ ਇੱਕ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰੋ। ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਕੋਈ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੰਤਾਨ ਸੁਖ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਆਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।