ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਨੀਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਸੀ। ਵੇਨਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੜਪਿਆ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੇਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਥਿਆ। ਉਸ ਮਥਨ ਵਿੱਚੋਂ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਧਰਮ ਅਨੁਕੂਲ, ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਸੱਜਣ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਵਚ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪೃਥੁ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਪೃਥੁ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਵਿ्णੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਪૃਥੁ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਨਾ ਯਜਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਬਚਿਆ ਸੀ। ਪૃਥੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ੌਰ्य ਅਸੀਮ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲਈ ਅਤੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ। ਪૃਥੁ ਨੇ ਜਲਦ ਤੀਰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪृਥੁ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੇ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨੀ; ਪृਥੁ ਨੇ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੁ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਪਾਤਰ ਵੈਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੱਤ ਤਪ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਆਮ੍ਰਿਤ ਸੀ; ਪਾਤਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ। ਅੰਤਕਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਯਮ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੱਤ ਸਵਧਾ ਸੀ। ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਲੌਕੀ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਵੱਛਾ ਸੀ; ਦੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਟਰ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ। ਪਾਤਰ ਮਾਇਆ ਸੀ, ਵੱਛਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ; ਦਵਿਮੂਰਧਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਵਿਲੀਨਤਾ ਚਾਹੀ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਕੱਚਾ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਮਿਲਿਆ; ਸੁਮਾਲੀ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੀ, ਵੱਛਾ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਚਿਤਰਰਥ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੱਤ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਸੀ। ਵਰਰੁਚੀ, ਨਾਟਯਵੇਦ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਨਾ ਰਤਨ ਮਿਲੇ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੁੱਧ ਪਾਈਆਂ; ਹਿਮਵਤ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਪਥਰ ਦਾ ਸੀ। ਵ੍ਰਖ਼ਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵੀ ਟਹਿਣੀਆਂ ਲਈ ਰਸ ਮਿਲਿਆ; ਪਾਤਰ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਲਕਸ਼ਾ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ; ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਖ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਪૃਥੁ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ, ਧਨ ਅਤੇ ਸੁਖ ਸੀ; ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਨਾ ਮਰੀਜ਼, ਨਾ ਬੁਰਾ ਸੀ। ਪૃਥੁ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਪਤਾ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਲੋਕ ਸਦਾ ਖੁਸ਼, ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਨਾ ਪਿੰਡ, ਨਾ ਕਿਲੇ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਲੋਕ ਸੀ; ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਕਲੇਸ਼, ਨਾ ਧਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਪૃਥੁ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਵੱਲ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਾਤਰ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪૃਥੁ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪૃਥੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰੀਤੀ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ "ਪૃਥਵੀ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਵਾਂ ਸਨ: ਸੰਜਨਾ, ਰਾਣੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾ। ਰਾਣੀ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਰੇਵਤ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਜੁੜਵੇਂ ਸਨ। ਸੰਜਨਾ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਆਕৃতি ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਇਕ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਆਕृति ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਇਆ ਨਾਮਕ ਨਾਰੀ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਪਣੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਕਰ।" "ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਕਰ," ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਉਹ ਧਰਮਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।