ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾ ਪੁਰਾਣਿਕ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਤਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਆਉਦੰਬਰ (ਅੰਜੀਰ), ਨਾਰੀਅਲ, ਦੋ ਅੰਗੂਰ ਅਤੇ ਦੋ ਬੈਗਨ—ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਫਲ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਤਾਲ ਫਲ, ਅਗਸਤਿ ਫਲ, ਪਿੰਡਾ ਫਲ, ਕਸ਼ਮਾਰੀ ਫਲ ਅਤੇ ਸੁਰਾਨਾ ਦੀ ਗਠ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਾਲ ਜਮ, ਕਨਕਾਹਵਾ ਫਲ, ਚਿਰਭਿਟਾ, ਚਿਤਰਵੱਲੀ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਮੁਲੀਠੀ, ਬਰਗਦ, ਮੁਦਗਾ ਅਤੇ ਪਤੋਲਾ—ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਫਲ ਵੀ ਤਾਮੇ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੋ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਉਪਰ ਅਨਾਜ ਰੱਖ ਕੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢਕਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਪਰ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਵਟ ਲਗਾਉਣੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਭੋਜਨ ਪাত্রਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਬਲਦ, ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਸੁਭ ਦਿਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਜਿਵੇਂ ਅਨੇਕ ਅਮਰ ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਫਲਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਫਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਣ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਵਿਛਾਵਟ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਫਲ, ਦੋ ਜਲ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਵਰਤ ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਜਗਤ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਅਣੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਫਲ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਣੂਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਸ਼ੋਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਥੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁਖਮਈ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੰਦੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਕਰਦਾ, ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮ, ਅਜਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ: ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖਾਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਪੱਛਮ-ਦੱਖਣ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ, ਆਦਿਤ੍ਯ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਰਯਮਾਨ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡਾ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਵੀ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਭਾਸਕਰਾ। ਇਸ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਰਘ੍ਯਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ!" "ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਸਕਰਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਓ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਅਰਘ੍ਯਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਉਣਾ। ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦਾ ਪাত্র, ਉਸ ਦੀ ਬੱਛੀ, ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਭਰ ਕੇ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਕਮਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਰਤ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁਕਾ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰ ਹੋਵੇ। "ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਮ, ਰਿਕ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਹਾਜ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ!" ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਲ ਭਰ ਦਾ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ, ਦਰਦ, ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ, ਅਜੈਯ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਦ embodied ਕਰਦੀ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਮਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ, ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਮਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਪਨ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਅਖੰਡ ਫਲ-ਕਥਾ ਵੀ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਾਹੇ ਨਤੀਜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉਤਰਾਏ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ, ਮਨਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ, ਦੰਦ ਮੰਜ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਤਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਰਤ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਗਤੀਮਈ, ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।