ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਜੀਭਾਂ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਗਵਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਸ਼ਿਵ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਨਿਰਵੈਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੰਖ ਸਵਰਗ ਨਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਨਿਆਸ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਭ ਦਿਤੀਏ, ਤ੍ਰਿਤੀਆ, ਅਸ਼ਟਮੀ ਜਾਂ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਚੌਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਦਵਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਹੋਰ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੱਦੂ, ਮਤਰਾ, ਬੈਗਨ, ਜੈਕਫਰੂਟ, ਅੰਬੜ, ਬੈਲ, ਕਲਿੰਗ ਜਾਂ ਵਾਲੁਕਮ ਆਦਿ ਫਲ, ਨਾਰੀਅਲ, ਅੰਜੀਰ, ਬੇਰ, ਨਿੰਬੂ, ਕੇਲਾ, ਕਸ਼ਮਰਾ, ਅਨਾਰ—ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਲੀ, ਆਵਲੇ, ਜਾਮੁਨ, ਇਮਲੀ, ਅਮਰਦਕ, ਕਂਕੋਲ, ਇਲਾਇਚੀ, ਤੁੰਡੀਰਾ, ਕਰੀਰਾ, ਕੁਟਜ, ਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਵੀ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਅੰਬੜ, ਨਾਰੀਅਲ, ਦੋ ਅੰਗੂਰ, ਦੋ ਬੈਗਨ ਬਣਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਤਾਲ ਫਲ, ਅਗਸਤ ਫਲ, ਪਿੰਡਾ ਫਲ, ਕਸ਼ਮਰੀ ਫਲ, ਸੁਰਨ, ਲਾਲ ਜਮੀਕੰਦ, ਕਨਕਾਹਵਾ, ਚਿਰਭਿਟਾ, ਚਿਤਰਵੱਲੀ, ਸੇਮਲ ਫਲ, ਅੰਬ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਮੁਲੇਠੀ, ਬਰਗਦ, ਮੁੰਗ, ਪਟੋਲ—ਇਹ ਵੀ ਬਣਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਘੜੇ ਬਣਾਉਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ ਰੱਖ ਕੇ ਕਪੜਾ ਢੱਕਣਾ, ਫਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਨੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਾਉਣੇ। ਤਿੰਨ ਭਾਂਡੇ ਭੋਜਨ ਲਈ, ਯਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਬਲਦ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਧਰਮ ਸਦਾ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਣ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਣ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਛੋਨਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੇਵਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਫਲ, ਦੋ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੂਰਤੀਆਂ (ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਧਰਮ) ਹੀ ਦਿਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਸ਼ੁੱਧ ਰੱਖੋ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚੋ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਆਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੋ। ਵੇਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਫਲਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਤਾਮੇ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਪਰਮਾਣੂ ਹੋਣ, ਜਦ ਫਲ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ, ਅਗਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆੋਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਜਾਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸੁਣ ਲਵੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਰੋਗਤਾ, ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ, ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਵਾਸ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ: ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ, ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਪੱਤੀ ਤੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ, ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ, ਵਿਚਕਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰਤੰਡ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਵੀ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ। ਉਸ ਕਮਲ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ: "ਹੇ ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ, ਸਭ ਥਾਈਂ ਮੌਜੂਦ—ਤੂੰ ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖ, ਆਰੋਗਤਾ, ਆਦਰ ਤੇ ਚਿਰਕਾਲਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।