ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣੇ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨੀਲੇ ਬਲਦ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਲਦ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਦਾਨ ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਠ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਖਟਿਆ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਵੇਦ-ਪਾਠੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੇਠਾ ਸਾਮਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਵਰਤ ਲਏ ਹੋਏ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ-ਪੂਰੇ ਹੋਣ, ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਮ੍ਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ-ਆਫ਼ਜਾਈ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਦਿਓ; ਜੇ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ। ਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ—ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ—ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਖੂਤ ਅਨਾਜ, ਚੌਤਰਾ-ਭੁਜਾ ਸਰੂਪ, ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਨਾ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਨਾ ਮੈਂ ਆਪ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਜੀਭਾਂ ਹੋਣ, ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਸ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਸ਼ਿਵ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਰਹਿਤ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡ-ਵੱਡੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਾਰੀ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਤਿਆਗ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਰਵੋੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੁਆਦਸ਼ੀ, ਅੱਠਮੀ ਜਾਂ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਿਰਫ ਦਵਾਈ ਲਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਹੋਰ ਫਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਉਕੀ, ਮਾਤਰਾ, ਬੈਂਗਣ, ਕਠਲ, ਅੰਬਟਕ, ਬੈਲ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਜਾਂ ਵਾਲੁਕਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰੀਅਲ, ਪੀਪਲ, ਬੇਰ, ਨਿੰਬੂ, ਕੇਲਾ, ਕਸ਼ਮਰ, ਅਨਾਰ—ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਫਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੂਲੀ, ਆੰਵਲਾ, ਜੰਬੂ, ਇਮਲੀ, ਅਮਰਦਕ, ਕੰਗੋਲਾ, ਇਲਾਇਚੀ, ਤੁੰਡੀਰਾ, ਕਰੀਰਾ, ਕੁਟਜ ਅਤੇ ਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਉਦੁੰਬਰ (ਅੰਜੀਰ), ਨਾਰੀਅਲ, ਦੋ ਅੰਗੂਰ ਅਤੇ ਦੋ ਬੈਂਗਣ ਬਣਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤਾਮੇ ਵਿੱਚ, ਤਾਡਾ, ਅਗਸਤ, ਪਿੰਡਾ, ਕਸ਼ਮਰੀ ਫਲ ਅਤੇ ਸੁਰਨ ਦੀ ਗੱਠ ਬਣਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਜਮੀਕੰਦ, ਕਨਕਾਹਵਾ, ਚਿਰਭਿਟਾ, ਚਿਤਰਾਵੱਲੀ ਅਤੇ ਸੇਮਲ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤਾਮੇ ਵਿੱਚ ਬਣਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਬ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਮੁਲੇਠੀ, ਬਰਗਦ, ਮੁਦਗ ਅਤੇ ਪਟੋਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਤਾਮੇ ਵਿੱਚ ਬਣਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਘੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਖਟਿਆ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤੇ ਯਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਬਲਦ, ਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਕੁਟੰਬੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਯਥਾਵਿਧੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸਦਾ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਫਲ ਅੰਤਹੀਣ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਣ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਐਸਾ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟਿਆ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਫਲ, ਦੋ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੂਰਤੀਆਂ—ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ—ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰਤ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰਤ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨੇ ਅਣੂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਫਲ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਸ਼ੋਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭੋਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਮੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੁਣ ਲਵੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੁਖਮਈ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੰਦੀਸ਼ਾ ਜੀ! ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ, ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ: ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ।