ਇੱਥੇ, ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਤਾਂ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਧ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਊਆਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੋਮ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੈਰ ਜਾਂ ਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਕੋਣ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਬਣਾਈਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੋ ਹੱਦਾਂ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਹ ਨੁੱਕਰ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿਤਨੀ ਚੌੜਾਈ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਲਾਲ ਉੰਗੂਣਤ, ਲਾਲ ਪੱਗ ਅਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਨਵੇਂ ਪਾਤਰ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਜ ਦੇ ਹੱਡੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸਮਿੱਧ ਲੈ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ "ਹੁੰ ਫਟ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬਾਜ-ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਤਰਣੀ (ਰੇਜ਼ਰ) ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਤਰਣੀ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਟੁਕੜੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਵੈਰ ਜਾਂ ਤੰਤ੍ਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਹੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰਹ-ਯਜਨਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਯੋਗ ਵਿ্ণੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਸਨਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਥੇ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰਹ-ਯਜਨਾ ਲਿਖ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਸ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਹਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਸਮਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਯਜਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ impurities ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੌਂਸਲੋਟਸ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੌਂਸਲੋਟਸ ਫੁੱਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕੌਂਸਲੋਟਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲਗਾਮਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਿੱਟਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਚਿੱਟੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੰਗਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਗਦਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਪੀਲੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਰਨਿਕਾਰਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ, ਤੇ ਗਦਾ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਘੜਾ ਲਏ ਹੋਏ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗਿੱਡ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਏ ਹੋਏ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੀਲੇ ਸਿੰਘ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕੇਤੂ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਗਦਾ ਲਏ, ਵਕਰੀ ਚਿਹਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿੱਡ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ 108 ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ-ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੰਦੀ ਹੈ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੈਵ ਆਚਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਨਾਰਦ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਸ਼ੈਵ ਆਚਾਰ ਦੱਸੋ।" ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਆਚਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿਵਚਤੁਰਦਸ਼ੀ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ" ਕਹਿ ਕੇ। ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੁਧ ਕਮਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ "ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ", ਸਿਰ ਤੇ "ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ", ਅੱਖਾਂ ਤੇ "ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ", ਮੱਥੇ ਤੇ "ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ "ਚੰਦ੍ਰਮੁਖ" ਵਜੋਂ, ਗਲੇ ਦੀ "ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ", ਕੰਨਾਂ ਦੀ "ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ", ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ "ਵਾਮਦੇਵ" ਵਜੋਂ ਕਰੇ। ਦਿਲ ਦੀ ਪੂਜਾ "ਅਘੋਰਾ ਹਿਰਦੇ", ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ "ਤਤਪੁਰੁਸ਼", ਪੇਟ ਦੀ "ਈਸ਼ਾਨ" ਵਜੋਂ ਕਰੇ। ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ "ਅਨੰਤਧਰਮ", ਕਮਰ ਦੀ "ਜ੍ਯਾਨਸਰੂਪ", ਰਾਨਾਂ ਦੀ "ਵੈਰਾਗਯਸਿੰਘ" ਵਜੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ "ਅਨੰਤੈਸ਼ਵਰ", ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਦੀ "ਪ੍ਰਧਾਨ", ਟਖਣਿਆਂ ਦੀ "ਆਕਾਸ਼ਸਰੂਪ" ਵਜੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਠ ਦੀ ਪੂਜਾ "ਆਕਾਸ਼ਸਰੂਪ" ਵਜੋਂ ਕਰੇ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਾਂਡ, ਘੜਾ ਸਮੇਤ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ।