ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੱਖ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਪੁਜਾਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਵਿਦਵਾਨ ਪਰਸਪਰ ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਲੱਖ ਹੋਮ ਵਿੱਚ, ਨਵਗ੍ਰਹ ਯਜ్ఞ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੋਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਮਰੱਥ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਯੱਗੌਪਵੀਤ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਅਧੂਰੀ ਚੀਜ਼, ਜਾਂ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ-ਧਾਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਖਾਣਾ ਜਰੂਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਕਾਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਕਮੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਥੋਚਿਤ ਦਾਨ ਦੀ ਕਮੀ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਹੋਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਥੋਚਿਤ ਦਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਖ ਹੋਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਘਾਟ ਵਿਚੋਂ ਯਜ్ఞ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਾਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ, ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਪਰ, ਘੱਟ ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਲੱਖ ਹਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਲੱਖ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਠ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵਸੂ, ਆਦਿੱਤ, ਤੇ ਮਰੁਤਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਲੱਖ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਗੁਆ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਜਨਮ (ਸਵੈਭੂ) ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕੋਟੀ ਹੋਮ, ਲੱਖ ਹੋਮ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਾਨ ਹੋਵੇ, ਉੱਦਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਲ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਪਿਛਲੇ ਨਵਗ੍ਰਹ ਯਜ्ञ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ, ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਵੇਦੀਆਂ, ਮੰਡਪ ਅਤੇ ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੁਣੋ। ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਦੇ ਲਈ ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਵਰਗ, ਦੋ ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਪੱਟੀ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਉਚਾਈ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਦੀ ਬਣਾਉਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਪੱਟੀਆਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦੋ ਉਂਗਲ ਹੈ। ਯੋਨੀ ਇਕ ਬਾਹ ਲੰਬੀ, ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਉਂਗਲ ਚੌੜੀ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕੱਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ, ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੌਂਠ ਵਰਗੀ, ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਪੱਟੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਦੀ ਵੇਦੀ ਚਾਰ ਬਾਹ ਲੰਬੀ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਵਰਗ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਮੰਡਪ ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੋਣ। ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬਾਹਵ੍ਰਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਠਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਅਥਰਵੇਦ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਠਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੱਠ ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਲ ਬਾਰਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਹਵ੍ਰਿਚ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ੍ਰਿਸੂਕਤ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪਵਮਾਨ, ਸੁਮੰਗਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਗਿਆਨੀ ਸ਼ਾਕਤ, ਸ਼ਾਕ੍ਰ, ਸੌਮ੍ਯ, ਕੌਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਚਾਂਦੋਗ ਸੁਪਰਨ, ਵੈਰਾਜ, ਆਗਨੇਯ, ਰੁਦ੍ਰ ਸੰਹਿਤਾ, ਜੈਸ਼ਠਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਅਥਰਵੇਦ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੌਰ, ਸੁਭ ਸ਼ਾਕੁਨਕ, ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤਣੇ ਹਨ। ਲੱਖ ਹੋਮ ਲਈ ਵਸੋਰਧਾਰਾ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰਹ ਯਜ्ञਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਅਰਬਾਂ ਜਣਨਹਤਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਕੋਟੀ ਹੋਮ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਨਵਗ੍ਰਹ ਯਜ्ञ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਾਟਨ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਮਾਰਣ ਆਦਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੋਈ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਚਾਟਨ ਵਿਧੀ ਲਈ ਵੇਦੀ ਗੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਇਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਬਾਹ ਚੌੜੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜੋ ਮਧੁ ਅਤੇ ਗੋਮੂਤਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰੂ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਧੁ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਆ ਨ ਆਪ ਔਸ਼ਧਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀਆਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।