ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਮੰਡਪ, ਜਾਂ ਹੋਮ ਸ਼ਾਲਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਰਗ ਹੁੰਦੀ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹੱਥ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹੱਥ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਡਪ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਲ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਚੌਰਸ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦਿਕ (ਚੌਕ) ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਯੋਨੀ-ਮੁਖ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸੀਧੀ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਗਰਦਨ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਉਚਾਈ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੌਰਸ ਤੇ ਸਮਤਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੇਠਾਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੇਕਰ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਖ਼ਤਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ, ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਵਨ ਲਈ, ਕੁੰਡ ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਤੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਮਾ, ਯੋਨੀ ਤੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਰਦਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਵਿਟਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰਗ ਆਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਿਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੇਦਿਕ ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚੌੜਾਈ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਿਟੀ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਪਹਿਲੀ ਪੱਟੀ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਤੇ ਤੀਜੀ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਉਚਾਈ ਦੀ। ਹਰ ਪੱਟੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਵੇਦਿਕ ਦੀ ਕੰਧ ਦਸ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਵ ਤੇ ਅਧਿਪਤਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ: "ਹੇ ਗਰੁੜ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।" ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਕਲਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਪਿਛੋਂ, ਅਤੇ ਸਮੀਦਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਧਾ ਕੇ, ਮਟਕੇ ਵਿੱਚੋਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਅੰਜਨੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ, ਸੀਧੀ, ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਖੋਖਲੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਚਮਚੀ, ਹੱਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੰਮੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਗਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਜੇਠਾ ਸਾਮਨ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਯਜਮਾਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦਾ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ। ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਈ ਚਾਰ, ਸ਼ਾਂਤਮਨ, ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਗ-ਰੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪੰਡਤ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਸਧਾਰਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਵੀ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋਮ ਲਈ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਪੰਡਤ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚਾਰ ਵੀ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ, ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਜਮਾਨ, ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਕੰਨ ਦੇ ਬਾਲੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਅਧੂਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਧੋਖਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਮੁਤਾਬਕ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਭੋਜਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਕਾਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਘਾਟ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਧੂਰੇ ਦਾਨ ਵਾਲਾ ਹੋਮ। ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੰਗੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਾਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਦੌਲਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਦੌਲਤ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਸੂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਠ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਮ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਯੋਗ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਗੁਆਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਚਾਹ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਇੱਛਕ ਹੋ ਕੇ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਜਨਮੇ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਕੋਟਿਹੋਮ (ਕਰੋੜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਮ) ਇਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਹੈ, ਸਮੱਗਰੀ, ਉਪਰਾਲੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਫਲ ਵਿੱਚ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗ੍ਰਹ-ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤਰਣ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੋਟਿਹੋਮ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦਾ ਕੁੰਡ ਚੌਥਾਈ ਹੱਥ ਲੰਮਾ, ਚੌਰਸ, ਦੋ ਯੋਨੀ ਤੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਰਦਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗਰਦਨ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ, ਦੂਜੀ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਉਚਾਈ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਗਰਦਨਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦੋ ਉਂਗਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯੋਨੀ ਇੱਕ ਵਿਟ ਲੰਮੀ, ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਉਂਗਲ ਚੌੜੀ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਉਭਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਪਾਸਿਓਂ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਥਨੀ ਦੇ ਹੋਠ ਵਾਂਗ, ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਹਰ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਯੋਨੀ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਨ ਹੋਮ ਜਾਂ ਲੱਖ/ਕੋਟਿ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਯਗ੍ਯ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।