ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ ਦਾਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਜਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ, ਹੀਰੇ, ਸੋਨੇ, ਕੱਪੜੇ, ਧੂਪ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਗਤਿ ਪਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹ ਸਦਾ ਦੁੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਗ੍ਰਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਗ੍ਰਹ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਵਚ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਸਦਾ ਲਈ ਨਵ-ਗ੍ਰਹ ਯਜਨ, ਵਿਆਹ, ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨੀ ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ। ਹੁਣ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਵੇ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹੱਥ ਲੰਬਾ-ਚੌੜਾ ਵਰਗ ਆਕਾਰ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਏ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੰਡਪ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਚੌਕੋਰ, ਯੋਨੀ-ਮੁਖ ਅਤੇ ਸਮਤਲ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦਿਕ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਗਰਦਨ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਅਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਉਚਾਈ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਨਵ-ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਗਡ੍ਹਾ ਠੀਕ ਨਾਪ ਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਈ ਖਤਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਗਡ੍ਹਾ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਤਨ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਲਈ, ਗਡ੍ਹਾ ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਮਾ, ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਮੁਖ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਗਰਦਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਤਿੰਨ ਵਿਟਥਾ ਦੂਰ, ਚੌਕੋਰ ਥਾਂ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਦਿਕ ਦੀ ਉਚਾਈ ਅੱਧੀ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਮੀਟੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲੀ ਮੀਟੀ ਦੋ ਅੰਗੁਲ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਮੀਟੀਆਂ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਰ ਮੀਟੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਅੰਗੁਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੇਦਿਕ ਦੀ ਕੰਧ ਦਸ ਅੰਗੁਲ ਉੱਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਵ ਅਤੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰੇ: "ਹੇ ਗਰੁੜ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।" ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਘੜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿਓ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਮਿੱਧਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਵਗਾਓ। ਅੰਜੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਨਮੀ ਵਾਲੀ, ਖੋਖਲੀ ਰਹਿਤ, ਬਾਂਹ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਕੱਛੀ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਦੋ ਥੰਭਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਵਗਾਓ। ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੂਤਰ, ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਜੇਠਾ ਸਾਮਨ ਉਚਾਰੋ। ਯਜਮਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਨਵ-ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚਾਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ ਚੁਣੇ ਜਾਣ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਸੰਖੇਪ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹਨ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਪੰਡਤ ਚੁਣੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚਾਰ ਨਿਰਵੈਰ ਪੰਡਤ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਨਵ-ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਦਿਓ; ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿਓ। ਵਿਛੋਣ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਰਲੇ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛੱਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੋਹਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਰ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਅਯੋਗ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ; ਜੇਕਰ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਾਰਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਕਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪੰਡਤ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਯੋਗ ਦਾਨ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਸਦਾ ਵਿਵਾਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਬਿਨਾਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲਾ ਯਜਨ, ਜੇਕਰ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸੁ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਠ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।