ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਲਦ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, “ਮੇਰੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।” ਇਹ ਧਰਮ ਹੀ ਹੀਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਹੈ ਅਤੇ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।” ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।” ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਹੀ ਹੋ, ਕੇਸ਼ਵ ਵਰਗੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।” ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਨ ਅਤੇ ਹਲ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਣ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵੀ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।” ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਅੱਗ ਦੇ ਵਾਹਨ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਵੀ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।” ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਹੋਵੇ।” ਜਿਵੇਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸੌਣ ਦਾ ਸਿੰਗਾਸਨ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇਣ। ਹੋਰ ਦਾਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ, ਕਪੜਿਆਂ, ਧੂਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਉੰਗੂਣ ਨਾਲ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਸਦਾ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹ, ਗਾਵਾਂ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਜਦ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਅਪਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਵਚ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੈਵੀ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪੂਰਨ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਦਾ ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਯਜ, ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਵਿਘਨ ਫਲਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਵਰਗ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਚੌਕੋਰ, ਸੁੰਦਰ, ਯੋਨੀ-ਮੁਖ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਵੇਦੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਰਦਨ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਵੀ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਹੋਵੇ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਿੰਡਾ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਿੰਡਾ ਠੀਕ ਮਾਪ ਦੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਯਜ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਪਿੰਡਾ ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜੀ ਤੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬੀ, ਯੋਨੀ ਤੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗਰਦਨਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣਾਉ। ਉਸ ਪਿੰਡਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਬਾਹ ਉੱਤੇ, ਚੌਕੋਰ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਵੇਦੀ ਦੱਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌੜਾਈ ਦਾ ਅੱਧਾ ਉਚਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਟਿਕਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾ ਟਿਕਾਣਾ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚਾ, ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਟਿਕਾਣੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੀ ਦੋ ਉਂਗਲ ਉੱਚੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲ, ਵੇਦੀ ਦੀ ਕੰਧ ਦਸ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਵ ਅਤੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਮਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਾਹਨ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ।” ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਘੜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰੋ; ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਾਓ। ਅੰਜੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ, ਨਮੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ, ਬਿਨਾ ਖੱਡ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਚਮਚ ਬਣਾਈਏ, ਫਿਰ ਦੋ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਾਓ। ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੂਤਰ, ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਜੇਠਾ ਸਾਮਨ ਪੜ੍ਹੋ। ਯਜਮਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਮੰਗਲ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚਾਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਵੱਡੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਪੰਡਤ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ, ਹਵਨ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।