ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨਾ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਦਾਨਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਹਥਿਆਰ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵਾਹਨ—all ਨੇ ਉਸ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਰਤਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਤੀਰਥ, ਬਦਲ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ—all ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮੇਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਿੱਟੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਯਜਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਕੁਬੜ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਬੁਧ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੈਤਿਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਕੇਤੂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਬੱਕਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਨਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ, ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਚਿਤ ਮੰਤਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੀਲੀ ਗਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨੀਯ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਸ਼ੰਖ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਧਰਮ, ਬਲਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਹੀਰਣਯਗਰਭ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਅਨੇਕ ਪੁੰਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਿਯ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਘੋੜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਵਰਗੀ ਗਾਂਵਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।" "ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਣ ਤੇ ਹਲ ਆਦਿ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਜਨਮ ਤੇ ਅਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸਿਆਣ ਪਲੰਗ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰਾ ਵੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਲੰਗ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ।" "ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਧੂਪ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਜਦ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਅਣਾਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਵਚ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੈਵੀ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਪੂਰਨ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਵ ਗ੍ਰਹ ਯਜਨਾ, ਵਿਆਹ, ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਫਲਾਂ ਵਾਸਤੇ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ; ਹੁਣ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਉਚਾਰਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਵਰਗ ਆਕਾਰ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੌਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ, ਚੌਕੋਰ, ਯੋਨੀ-ਮੁਖ ਅਤੇ ਸਮ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਵੇਦੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਵੇ। ਗਰਦਨ ਚਾਰ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਲਈ ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲਈ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਤੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਮਾ, ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਮੁਖ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਗਰਦਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਤਿੰਨ ਤਿਲੀ ਦੂਰ, ਚੌਕੋਰ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਦੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਅੱਧੀ ਚੌੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਟਕਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਲਈ ਇਹ ਵਿਧੀ, ਦਾਨ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਨਿਯਮਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।