ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਪਹਾੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਜੋ ਚੀਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸੇ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬਣਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਲੀਲਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਵੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ‘ਤੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸੇ। ਹਰ ਥਾਂ, ਲੂਣ ਤੇ ਖਾਰਦਾਰ ਪਦਾਰਥ ਵੀ, ਜੇ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਖਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਅਜਿਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਹਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ, ਦੇਵੀ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਤੁੱਟ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲੀ? ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਜੋਤ ਸਦਾ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?” ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਿਆ ਲੀਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ। ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੌਂਡਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਨਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਮਕਾਏ, ਤੇ ਲੀਲਾਵਤੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹੀ ਤੂੰ ਬਣਿਆ ਹੈਂ। ਉਹ ਕਾਰੀਗਰ ਸੱਤ ਦਵੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਨੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਕਾਰੀਗਰ ਨੇ ਬਣਾਏ ਸਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਾਏ। ਉਸ ਚਮਕ ਤੋਂ, ਭਾਨੁਮਤੀ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਿਸ਼ਕਪਟਤਾ ਨਾਲ, ਲੂਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੇਹੀ ਅਜਿੱਤਤਾ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਆਦਿਕ ਦਸ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਕਰ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੈਂਕੜੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇ en poor man, ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਵੇ, ਛੂਹ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸ੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਇਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਤੀ ਲਈ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਾਧੂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਸੁਣੋ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗ੍ਰਹ ਯਜਨਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪਹਿਲੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਦੂਜੀ ਇਕ ਲੱਖ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ: ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦੋ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਓ। ਇੱਕ ਚੌਕੋਰ ਵੇਦੀ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਮੀਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉਚਾਈ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ; ਫਿਰ, ਵੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਉੱਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹੋਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਮੰਗਲ, ਬੁੱਧ, ਗੁਰੁ, ਸ਼ੁਕਰ, ਸ਼ਨੀ, ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ—ਇਹ ਗ੍ਰਹ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੰਗਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗੁਰੁ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੁੱਧ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸ਼ੁਕਰ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੰਦਰਮਾ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸ਼ਨੀ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਾਹੂ, ਤੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕੇਤੂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ, ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਉਮਾ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਕੰਦ, ਬੁੱਧ ਦਾ ਹਰੀ, ਗੁਰੁ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਨੀ ਦਾ ਯਮ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਕਾਲ, ਤੇ ਕੇਤੂ ਦਾ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਉਪਰ, ਅੱਗ, ਜਲ, ਧਰਤੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਇਂਦ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆਖਰਤਕ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।