ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਰਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਰਕ (ਸੂਰਜ) ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਪਰਵਤ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਮੱਧਮ ਅਤੇ ਦੋ ਭਾਰ ਨਾਲ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧ ਭਾਰ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਭਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਵਤ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਵਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਪਰਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਰਗਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ। ਹਰ ਪਰਵਤ 'ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਰਵਤ 'ਤੇ, ਦੋ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ—ਇੱਕ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ—ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੋ। ਵੱਡੇ ਪਰਵਤ 'ਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੰਸ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪਾਸੇ ਸੁਰਭੀ (ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ) ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਵਤ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਆਮੰਤਰਣ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੱਧਮ ਪਰਵਤ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਰਵਤ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪਰਵਤ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਰਵਤ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਕਰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਰਵਤ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪਰਵਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਨਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ। ਹਰ ਪਰਵਤ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ। ਹਰ ਥਾਂ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ, ਅਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਾਰੇ ਵੀ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਜਿਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਮুনি ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਈ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੋਤ ਕਿਉਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?” ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਗਣਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਲੂਣ ਦਾ ਪਰਵਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰਿਗਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੌੰਡਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਮੂਲ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਣਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤੇ; ਲੀਲਾਵਤੀ ਪਰਵਤ ਦੇ ਕੋਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ—even ਗਣਿਕਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰਿਗਰ, ਭਾਵੇਂ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਲੀਲਾਵਤੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ। ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਨੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਚਾਨਣ ਤੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਮਿਲੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਲੂਣ ਦੇ ਪਰਵਤ ਦੀ ਰੀਤ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਅਜੇਤ ਰਾਜ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਨਾਜ ਆਦਿਕ ਦੇ ਪਰਵਤ ਦਸ ਗੁਣਾ ਦਾਨ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਨਾਜ ਆਦਿਕ ਦੇ ਪਰਵਤ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮੁਰਾਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ, ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਗਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਪ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਧੂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਾਧਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਦਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਯਜਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਪਹਿਲਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੂਜਾ ਇਕ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੱਧ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਆਰੋਗ੍ਯ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।