ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਵਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਰਵਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ; ਮਧਯਮ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀਸ ਪਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆੜੇ ਪਰਵਤ ਹਨ, ਉਹ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਇਹ ਪਰਵਤ, ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਅ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਪਰਵਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਅਰਕਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਆਧਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਜਾਗਰਣ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਵਤ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆੜੇ ਪਰਵਤ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਇਹ ਹੈ: "ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਾਂਦੀਏ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਰਵਤ ਦੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਊਂ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੀਨੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਰਵਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਰਕਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਭਾਰ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਰਵਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਚਾਰ ਭਾਰ ਵਾਲਾ ਮਧਯਮ ਅਤੇ ਦੋ ਭਾਰ ਵਾਲਾ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧ ਭਾਰ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਵਤ ਬਣਾਵੇ। ਹਰ ਪਰਵਤ, ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਵਤ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਬਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ—ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨ—ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਦੋ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਇੱਕ ਪੂਰਬ ਤੇ ਇੱਕ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ, ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਹੋਣ। ਮਹਾਂਪਰਵਤ ਉੱਤੇ, ਵੇਦ ਰੂਪ ਹੰਸ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪਾਸੇ ਸੁਰਭੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮਧਯਮ ਪਰਵਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਰਵਤ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਹ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਰਵਤ ਅੰਬਰਤ-ਸਮਾਨ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। "ਹੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਬਰਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਰਵਤ, ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੀਨੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਪਰਵਤ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਰਵਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਹਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ। ਹਰ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਰ ਪਦਾਰਥ ਵੀ, ਅਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਅਜੈਤੂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੇਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਅਜੈ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਰ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—"ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਤੁੱਲ ਭਾਗ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਗਣਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਲੂਣ ਦਾ ਪਰਵਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਤੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸੁਦਰ ਸਵਰਣਕਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੌੰਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੂਲ ਲਏ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਲੀਲਾਵਤੀ ਪਰਵਤ ਦੇ ਕੋਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਨੇ, ਗਣਿਕਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਿਰਭਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸੁਦਰ ਸਵਰਣਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਧਰਮੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗਣਿਕਾ ਤੋਂ ਮੂਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਹੁਣ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਹੈਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਭਾਨੁਮਤੀ, ਉਹੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਣਕਾਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਂਦੀ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀ ਦਾਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੁੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।