ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਧਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਿਉਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਘਿਉਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਘੜੇ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦਾ ਦਸ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਪੰਜ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵਿੱਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਘਿਉਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਆਸਰੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਧਾਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਧਰ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਬਤ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਕਾਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਪਰਬਤ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਸਰੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਘਿਉਂ ਅਮਰ ਜੋਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ—ਜੋ ਸਰਵ ਵਿਅਪਕ ਆਤਮਾ ਹਨ—ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਜੋਤਿ-ਸਰੂਪ ਹਨ, ਘਿਉਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਘਿਉਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪਤਾ ਜਾਣੋ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਘਿਉਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹੰਸਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਾਹਰ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ। ਉਨਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਰਬਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਪੰਜ ਸੌ ਨਾਲ ਮੱਧਮ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨਾਲ ਨੀਵਾਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਗੋਮੇਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਨੀਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਿਮਲਾਚਲ ਨੂੰ ਵੈਦੂਰਯ ਤੇ ਵਿਦ੍ਰੁਮ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਦਮਰਾਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖਤ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੀ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਨਿਰਲੋਭ ਹੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਮਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਦਾ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਬਤ! ਸਾਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਬਚਾਓ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਕੇ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ—ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗਾ—ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ ਬਿਜਲੀ। ਅਗਲੇ ਚਰਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਅੱਧਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀਹ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਵੇ, ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਆਦਿਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਅਰਕਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਅਧਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਮ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਸਮੇਤ, ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਸਰੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਰਲੋਭ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਂਦੀ ਪਿਤਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਰਬਤ! ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਰਕਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਭਾਰ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਰਬਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਮੱਧਮ, ਤੇ ਦੋ ਨਾਲ ਨੀਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੱਟ ਵਿੱਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅੱਧ ਭਾਰ ਜਾਂ ਪੌਣੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਪਰਬਤ ਬਣਾਵੇ, ਤੇ ਆਸਰੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਹਰ ਚੀਜ਼, ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ, ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਮੈਰੂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖਤ—ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ—ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਰਖਤ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਦਰਖਤ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ। ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਉੱਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮਹਾਂਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵੇਦ-ਸਰੂਪ ਹੰਸ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪਾਸੇ ਸੁਰਭਿ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀਆਂ ਆਹਵਾਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੱਧ ਪਰਬਤ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਤੇ ਚਾਰ ਆਸਰੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਰਬਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤਕੁੰਭ ਦਾ ਨਿਕਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਬਣੋ।