ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਮਿਰਚਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਵੀ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਕਾਲੇ ਮਸਰ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਟਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਭ ਝੀਲ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਸੱਜਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਯਾਮ, ਸੁਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਘੀ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਹੋਮ-ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਸਾਜ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਪರ್ವਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸਸਥਾਨ, ਹੇ ਅਮਰਪਹਾੜ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਭਾਗਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਰਮ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਵਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਤ-ਅਵਿਨਾਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਤੂੰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਹੈਂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੁਆਂ ਦਾ ਵੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਭੀ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਤੇ ਚਿਤਰਰਥ ਤੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਮੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੰਤੋਖ ਦੇ। ਹੇ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਤੂੰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਕੇਤੁਮਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਿੱਧੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਲੱਖਮੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੱਧ-ਪਹਾੜ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੋਵੀ (24), ਦਸ, ਨੌਂ, ਸੱਤ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਜ ਗਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਪੀਲੀ, ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਐ ਨਾਰਦ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਲਖਮੀ ਆਪ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਭੋਜਨ ਹੈ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨਾਜ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਮਾਨੁਸ਼ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਪਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲੂਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਲਾਂ ਦ੍ਰੋਣਾਂ ਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਅੱਧ ਦਾ, ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਚਾਰ ਦ੍ਰੋਣਾਂ ਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਵੇ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਹਾੜ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਪਰਿਧੀ ਵਾਲੇ ਵੱਖਰੇ ਬਣਾਵੇ। ਪਿਛਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਝੀਲਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਵੀ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ; ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ: "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੂਣ ਲਖਮੀ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾਨੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਲੂਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁੜ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਸ ਭਾਰਾ ਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਭਾਰਾ ਦਾ, ਨੀਵਾਂ ਤਿੰਨ ਭਾਰਾ ਦਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਘੱਟ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਧ ਭਾਰਾ ਦਾ ਬਣਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮੰਤ੍ਰਣ, ਪੂਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਵਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ: "ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਮਵੇਦ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਓਮ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰਿਆਂ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗੁੜ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਲੱਖਮੀ ਦੇ, ਤੂੰ ਲੱਖਮੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।" ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁੜ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।