ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾਨ ਮੈਰੂ ਪర్వਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਮੈਰੂ ਪర్వਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਏ ਜਾਣ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇਹ ਪੱਬਾਂ ਤੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਮ ਲਈ ਹੇਸੋਨਾਈਟ ਤੇ ਟੋਪਾਜ਼ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਬੈਰਿਲ, ਕਮਲ ਰਤਨ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਤੀ ਦੀ ਥੱਲੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸੂਰਜ — ਇਹ ਚਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ — ਮੈਰੂ ਪర్వਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰਨ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਈ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਹਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪੀਲੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੋਵੇ। ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਮ ਦਿਵ੍ਯ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ, ਜੌ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਆਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੀਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਢੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੋਮ ਕੂੰਡ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਰਚ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ, ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਾਲੇ ਚਣਿਆਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਕੱਪੜਾ, ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਝੀਲ ਤੇ ਜੰਗਲ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਰ ਵੇਦ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਘਿਉ, ਪੁਣਿਤ ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਲਈ ਚੌਕਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ, ਜਾਗ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅਮਰਾਪਰਵਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਖ਼ਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਰਮ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਵਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨਿਤਨਵੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।” “ਤੂੰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਵੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਮਰਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਅਤੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਮੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ। ਅਤੇ ਹੇ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਤੂੰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਣਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗੰਧਰਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ—ਮੇਰੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟੇ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੱਧਲੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਵੀ ਕਾਂ, ਜਾਂ ਦੱਸ, ਜਾਂ ਨੌਂ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਜਾਂ ਪੰਜ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਪੀਲੀ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਲਈ ਵੀ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਸੁਣ। ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਭੋਜਨ ਹੈ—ਹੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨਾਜ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਲੂਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਡਰੋਣਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਅੱਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਚਾਰ ਨਾਲ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਬਣਾਵੇ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਡਰੋਣਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੀ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਝੀਲਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਦਿਕ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜਾਗ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ। “ਹੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੂਣ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਝੀਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਇਸ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਲੂਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਪੂਰਨ ਆਸਥਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸਿੱਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।