ਇਹ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ Viśoka Dvādaśī ਵ੍ਰਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਸ਼ੁਭ ਜੋਗ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਤਾਂ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। Viśoka Dvādaśī ਵ੍ਰਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦਾ ਸਮਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਖ, ਪੀੜ੍ਹ ਜਾਂ ਅਸੁਭਾਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ Viśoka Dvādaśī ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਨ੍ਰਿਤ ਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਗਿਆਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਸਮਝ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੀ ਉਸ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੈ।” ਤਦ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਦਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਨਾਜ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਫਿਰ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੀਜਾ ਗੁੜ ਦਾ, ਚੌਥਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪੰਜਵਾਂ ਤਿਲ ਦਾ, ਛੇਵਾਂ ਰੂਈ ਦਾ, ਸੱਤਵਾਂ ਘਿਉਂ ਦਾ, ਅੱਠਵਾਂ ਮਣਕਿਆਂ ਦਾ, ਨੌਵਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਹਾੜ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ, ਅਮਾਵੱਸ, ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਥ, ਮੰਦਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੌਕੋਣਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਬਿਛਾਵਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਛੋਟੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਸੌ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਰੂ ਵੱਡੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੋਣ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਯਜ ਲਈ ਗੋਮੇਦ ਤੇ ਪੀਲਾ ਪੋਖਰਾਜ ਹੋਵੇ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਬੈਰੀਲ, ਕਮਲ ਰਤਨ, ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚੌਂਕ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਚਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਹੋਣ, ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਡੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਉਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪੀਲੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ। ਅੱਠ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਥ ਵਜੋਂ ਲਗਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਹੋਣ। ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾ ਛਤਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸਜਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਮ ਦਿਵਯ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਛੋਟੇ ਪਹਾੜ ਸ਼੍ਰੇਣੀਵਾਰ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ, ਜੌ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਫੁੱਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਕਣਕ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਪਾਤ੍ਰਾ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਪਿੱਛੇ ਤਿਲ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਹੋਣ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਾਲੀ ਮਸੂਰ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਟ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਭ ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੋਣ। ਇੰਝ ਬਣਾਕੇ, ਚਾਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੰਜਮੀ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਘਿਉਂ, ਸਮਿਧਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਜਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਹੇ ਅਮਰ ਪਹਾੜ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।” “ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਾਸਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੂਰਜ, ਪਰਮ ਬੀਜ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।” “ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।” “ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਮਰਾਂ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਚਿੱਤਰਰਥ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਦਰ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਣਕ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਫਲ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਗਈ।