ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਹਲੇ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਛੌਨਾ, ਗੁੜ, ਗਾਂ, ਚਾਦਰ, ਤਕੀਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਾਦਰ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਾਏ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਣ, ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੋਭਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।” ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ੍ਯ ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕੇਸ਼ਵ ਵਲ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਪੰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਛੌਨਾ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਚੱਲਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੰਨੈਰ, ਬਾਣ, ਨ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੇਸਰ, ਕੇਤਕੀ, ਸਿੰਦੁਵਾਰ, ਚੰਬੇਲੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਟਲਾ, ਕਦੰਬ, ਕੁਬਜਕ ਤੇ ਜਾਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, “ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੀ ਵਿਛਾਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ, ਉਸ ’ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਪਸਾਰੋ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੱਚੜੀ ਲਈ ਛੋਟੀ ਚਮੜੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬਿਠਾਓ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਬੱਚੜੀ ਨਾਲ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਚਾਰ ਭਾਗ ਭਾਰ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਬੱਚੜੀ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦੀ। ਦੋ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਮਧਯਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਚੜੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਰ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਅੱਧ ਭਾਗ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਘੱਟਤਰੀ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਤੇ ਬੱਚੜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਘੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਣ, ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਦੇ, ਪੈਰ ਇਖਵਾਂ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ, ਵਾਲ ਸਫੈਦ ਧਾਗੇ ਦੇ, ਓੜਣ ਲਈ ਚਾਦਰ, ਗਲ ਤੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਤਾਮੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਸਫੈਦ ਯਕੂਟ ਦੀ। ਭੰਵਾਂ ਮੂੰਗੇ ਦੀਆਂ, ਥਣਾਂ ਤੇ ਮੱਖਣ, ਪੂੰਛ ਲਈ ਕਪਾਹ, ਦੁੱਧ ਕਢਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰਾ ਕਾਂਸੀ ਦਾ, ਨੈਤਰ ਨੀਲਮ ਦੇ, ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੂੜੀ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਨੱਕ ਲਈ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ: “ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਗਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੰਪੰਨਤਾ ਦੇਵੇ। ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਗਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ੍ਵਧਾ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਦਸ ਗਾਵਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਇਹ ਹਨ: ਪਹਿਲੀ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਦੂਜੀ ਘੀ ਵਾਲੀ, ਤੀਜੀ ਤਿਲ ਵਾਲੀ, ਚੌਥੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਪੰਜਵੀਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਛੇਵੀਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ, ਸੱਤਵੀਂ ਚੀਨੀ ਵਾਲੀ, ਅੱਠਵੀਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਵੀਂ ਰਸ ਵਾਲੀ, ਦਸਵੀਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਿੱਥੇ ਤਰਲ ਗਾਵਾਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਘੜੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਢੇਰੀਆਂ। ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਸ਼ੁਭ ਯੋਗ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕismet, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਪੀੜ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਇਸ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਿੱਤ ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਓਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਪੰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਰੰਤਰ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਜਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਮੁਰਾ-ਨਾਸਕ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।” ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੂ ਦਾਨ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹਨ।