ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਾਵਪੂਰਨ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਮੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਥੰਡਿਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥੰਡਿਲਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕੋਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਸਤਿਹ ਸਮਤਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰਫ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਉਂਗਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਉਂਗਲ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਦਕਿ ਸਥੰਡਿਲਾ ਉੱਤੇ ਕੰਧ ਆਠ ਉਂਗਲ ਉੱਚੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਦਰਿਆਈ ਰੇਤ ਨਾਲ ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਇੱਕ ਸੁਪ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੁਪ ਨੂੰ ਸਥੰਡਿਲਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਲੱਖਮੀ, ਧਨ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਤੋਸ਼, ਵਰਖਾ ਤੇ ਆਨੰਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਸੁਪ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਫਲਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਰਾਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਭਰ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦਮਈ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਿਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੋਣ ਅਤੇ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ-ਵਾਦਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਜੋੜੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖੱਟਾ, ਗੁੜ, ਗਾਂ, ਬਿਸਤਰਾ, ਤਕੀਆ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲੱਖਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭਾਗ ਬਿਨਾਂ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਸੁਪ ਅਤੇ ਲੱਖਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖੱਟਾ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕਰਵੀਰ, ਬਾਣ, ਨ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੇਸਰ, ਕੇਤਕੀ, ਸਿੰਦੂਵਾਰ, ਚੰਬੇਲੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਟਲਾ, ਕਦੰਬ, ਕੁਬਜਕ ਅਤੇ ਜਾਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ। ਕਿਹੜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰੀਏ?” ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਲਈ, ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਘੇਰੋ। ਵਾਧੂ ਲਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਮ੍ਰਿਗ ਖਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਭਾਗ ਭਾਰ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬੱਛੜਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਦੋ ਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਛੜਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਭਾਗ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਬੱਛੜੇ ਦਾ ਭਾਗ ਘਰ ਦੀ ਆਮਦਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਅਤੇ ਬੱਛੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਘੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਣ, ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਸਿੱਪ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਗੰਨੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਖਰੇ ਮੋਤੀ ਹੋਣ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਦੇ, ਓੜਣ ਲਈ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ, ਗਲ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਲਈ ਤਾਮਬਾ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਯਕਪੂੰਛ ਹੋਣ। ਭੌਂਹਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ, ਥਣ ਮੱਖਣ ਦੇ, ਪੂੰਛ ਲਿਨਨ ਦੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰੇ ਕਾਂਸੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਨੀਲਮ ਦੀ ਹੋਣ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਨੱਕ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਤਰੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ, “ਜੋ ਲੱਖਮੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਦੀ ਲੱਖਮੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਸਵਾਹਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲੱਖਮੀ, ਧਨਪਤੀ ਦੀ ਲੱਖਮੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਵੇ। ਜੋ ਗਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਵਧਾ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਘੀ ਵਾਲੀ, ਤੀਜੀ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੌਥੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ, ਸਤਵੀਂ ਚੀਨੀ ਵਾਲੀ, ਅੱਠਵੀਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਵੀਂ ਰਸ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਜਿੱਥੇ ਤਰਲ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਘੜੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਢੇਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਹੀ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਹਨ। ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।