ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਦਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਦਾਤਨ ਕਰਕੇ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਾਰਾ ਫਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਆਠ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਵ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਪੰਖੜੀ 'ਤੇ 'ਸੂਰਜ' ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਪੰਖੜੀ 'ਤੇ 'ਅਰਕ' ਨੂੰ, ਪੱਛਮੀ 'ਤੇ 'ਅਰਯਮਨ' ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਪੰਖੜੀ 'ਤੇ 'ਵੇਦਧਾਮਾ' ਨੂੰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ 'ਤੇ 'ਚੰਡਭਾਨੁ' ਨੂੰ, ਉੱਤਰੀ 'ਤੇ 'ਪੂਸ਼ਣ' ਨੂੰ ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਆਨੰਦ' ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਆਤਮਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ, ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਇੱਕ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੰਦਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ! ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।" ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮੰਦਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕ੍ਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਇਸ ਮੰਦਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੁਭ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗੌ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ: "ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਉਪਕਾਰਕ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਤਿਲ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁਗੰਧੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਭੋਜਨ, ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋ ਸਮਿਆਂ ਉੱਤੇ, "ਅਰਯਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਕਹਿ ਕੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਚਗਵਯ ਪੀ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਵੈਰਤਾ ਨਾਲ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੱਕ ਖੱਟ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਤੇ ਗੁੜ ਹੋਵੇ, ਪੂਰਾ ਵਿਛੋਣਾ, ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਵਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਤਿਲ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਜੇਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਭ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਲਯ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ, ਨਵੇਂ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਪਤਮੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਸੌ ਗਰਭ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੇਖਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ, ਸੱਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਉਭਾਰ ਸਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਦੇਵੇ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਰਤ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਵਰਤ, ਜੋ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੈ, ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਹੈ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ, ਜੋ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ, ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਯਥਾ ਨਿਯਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਦਾਤਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣਾ: "ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਯਥਾ ਨਿਯਮ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਚਗਵਯ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਲੋਟਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਿੰਡੀਆਂ 'ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ, ਜੰਘਿਆਂ 'ਤੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਤੇ ਕੰਦਰਪ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਮਾਧਵ, ਤੋਡੇ 'ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੂੰ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਮਨਮਥ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀਧਰ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਮਧੁਜਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੇ, ਯਜਨਮੁਖ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਨੱਕ ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਤੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਭਵਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੁਖ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਗਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।