ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਸਨ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਕਮਲ ਨੂੰ ਦੋ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕਹੇ: "ਕਮਲ ਹਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਆਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਉਹ ਕਮਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮਾਸ ਅਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਭਾਂਡੇ, ਬਰਤਨ, ਆਸਨ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਕਮਲ ਸੱਤਵੀਂ' ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਅਟੱਲ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਦਾਰਾ ਸੱਤਵੀਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੰਦਾਂ ਲਈ ਦਾਤਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਾਰਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਸਮਰਥ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਦੱਖਣੀ ਪੰਖੁੜੀ ਉੱਤੇ 'ਸੂਰਿਆ' ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਉੱਤੇ 'ਅਰਕ' ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਉੱਤੇ 'ਆਰਯਮਾਨ' ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਪੰਖੁੜੀ ਉੱਤੇ 'ਵੇਦਧਾਮਾ' ਨੂੰ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਉੱਤੇ 'ਚੰਡਭਾਨੁ' ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਉੱਤੇ 'ਪੂਸ਼ਣ' ਨੂੰ ਅਤੇ ਅੱਗੇ 'ਆਨੰਦ' ਨੂੰ ਪੂਜੋ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਰੱਖੋ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੋ ਅਤੇ ਭੋਜਨ, ਹਾਰ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਪੂਜਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸੌਂਪੋ। ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਸਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਂਆਂ ਸਮੇਤ, ਯਥਾ-ਸਮਰਥ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੰਦਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।" ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਮੰਦਾਰਾ ਸੱਤਵੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਮੰਦਾਰਾ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਸੱਤਵੀਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਜਪ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਸੱਤਵੀਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕਹੋ: "ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੇਰੀ ਪਾਵਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਮਿਲਣ।" ਫਿਰ, ਤਿਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ (ਮਾਪ) ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ, ਭੋਜਨ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਇਹ ਭੇਟ "ਆਰਯਮਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਕਹਿ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਸੌ ਜਾਓ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਕਪੜਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੱਕ ਪਲੰਗ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਗੁੜ, ਪੂਰੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਭਾਂਡੇ, ਆਸਨ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਇਕ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤ, ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦਿਓ: "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਜੋ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਅਗਲੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸੱਤਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਸੌ ਗਰਭ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੱਤ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੇ ਜਾਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਦੇਵੇ?