ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਤਕਾਰੀਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ-ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲੇ ਹੀ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕ ਵਾਰ ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਤਵੀਂ ਦਿਨ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚੀਨੀ-ਸੱਤਵੀਂ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਆਯੁ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਵਾਦੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ।" ਪੰਜਗਵਿਆ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਤਕ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅੱਠਵੀਂ ਦਿਨ, ਨਿਤ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਤਰਾ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੀਨੀ, ਘੀ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪ ਤੇਲ ਤੇ ਨਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਚੀਨੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਇਕ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਇਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ, ਦਸ, ਇਕ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੋੜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੰਨੇ ਦਾ ਅਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਚੀਨੀ-ਸੱਤਵੀਂ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਯੁੱਗ ਤਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਸੱਤਵੀਂ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਸੰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਰਾਈ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਕਮਲ-ਹਸਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਅੱਠਵੀਂ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਮਾਸ ਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸੱਤਵੀਂ ਦੀ ਰੀਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਖਟ, ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਤ ਪਾਤਰੇ, ਆਸਨ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ-ਸੱਤਵੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਦਾਰਾ-ਸੱਤਵੀਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੰਦ-ਸੁਆਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਹਸਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਪੱਤੀ 'ਤੇ 'ਸੂਰਜ ਨੂੰ', ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ 'ਤੇ 'ਅਰਕਾ ਨੂੰ', ਪੱਛਮੀ 'ਤੇ 'ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ' ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਪੱਤੀ 'ਤੇ ਵੇਦਧਾਮਾ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ 'ਤੇ ਚੰਡਭਾਨੂ, ਉੱਤਰੀ 'ਤੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਭੋਜਨ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਤੇਲ ਤੇ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਇਹ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੱਤਵੀਂ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਯੁ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੁਭਾਗ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।