ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਦਰਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਤੇਰਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਤੇਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ—ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਖ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਈਰਖਾ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਗਾਂਵੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਕਲਿਆਣ ਸਪਤਮੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਅੰਤਹੀਣ ਜੀਵਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਆਣ ਸਪਤਮੀ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਕਲਿਆਣ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਦਾਲ-ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਰ, ਲਾਲ ਕੰਨੈਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, 'ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ!' ਕਹਿ ਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਵਾਂ; ਮੇਰੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਤ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਤਰ ਪੀ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਗਰੀ ਦੇ ਭੰਡ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਅਤੇ ਕੰਵਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣੇ। ਇਸ ਪੂਰੇ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਮਾਘ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਉਣ ਤਕ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੰਡ, ਪਲੰਗ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਧਨ-ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਅਸੁਭਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਅਗਲੇ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਲ ਸਪਤਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਵਰ ਬਣਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਇੱਕ ਪਲਾ (ਤੋਲ) ਚੀਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, 'ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਫਲ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਪਤਮੀ ਤਕ। ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੰਡ, ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ-ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਭਾਨੁ, ਅਰਕ, ਰਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਯ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਵਰੁਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।' ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਹਰ ਨਾਮ ਜਪਣਾ, ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ, ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਰ ਵਾਲਾ ਚੀਨੀ ਭੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।' ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸੱਤ-ਗੁਣਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ ਆਦਿ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਤ-ਗੁਣਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕਵੀ ਜਨਮਾਂ—ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ—ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਗ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੱਕਰ ਸਪਤਮੀ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਜੀਵਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਵਰਤ ਕੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਕੰਵਰ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭੰਡ, ਚੀਨੀ ਦੇ ਭੰਡ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਵਾਦੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋ—ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ।' ਫਿਰ, ਪੰਚਗਵਿਆ ਪੀ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਿਮਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੰਡ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੀਨੀ, ਘੀ, ਅਤੇ ਖੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਆਪ ਤੇਲ-ਲੂਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਪਤਮੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਿਆ ਦੱਸ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਉੱਨਤੀ ਦੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।