ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅਨਾਜ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਲੂਣ—ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਛੋਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਛੋਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਥੈਲਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਤਕੀਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਅਨਾਜ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਵਿਛੋਣਾ ਇੱਕ ਐਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਸਾਥ, ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਲਈ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਕਦੇ ਵੀਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਕਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਰਤਨ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਇਕ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖੀ ਘਟਨਾ ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਨੈਮਿਸ਼ਾ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇਗਾ। ਉਹ ਪੁੱਛੇਗਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਮਨ, ਉਨਤੀ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੀ ਜਵਾਬ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। "ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅੰਗਾਰਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਇਥੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਭਾਰਗਵ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਸਿਆ। "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਚਨ! ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਏ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹੱਸ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਕਿਉਂ ਆਖਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੱਸਿਆ।" ਕਦੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ। ਉਹ ਬੂੰਦ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਗਈ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਅਣਗਿਣਤ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ। ਇਹ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨਾਮਕ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਭੁਜਾ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰੋਕਿਆ। "ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ! ਹੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਲਈ, ਇਹ ਕਾਫੀ ਹੈ।" "ਸਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਪੂਜਣਗੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।" "ਤੂੰ ਅੰਗਾਰਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤੇਰੇ ਦਿਨ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਰੋਚਨ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ; "ਵਾਹ, ਕੀ ਉੱਚੀ ਮਹਾਨਤਾ! ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਜਿਹੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਹਿਣਾ!" ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਇਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਦੇਖਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। "ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਅੰਗਾਰਕਾ ਦਾ ਦਿਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦਾਨਵ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸ਼ੂਦਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠਾ, ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਮਕੜੀ 'ਤੇ ਗੋ-ਮੈਟ ਨਾਲ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੇਸਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਇਹ ਵਰਤ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਪਰਸਾਦ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।