ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਜਿਗਿਆਸੂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਦੱਸੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਟਕਾਏ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੇਸ਼ਵ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੁਧ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੋ, ਭੂ, ਸੋਨ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜ 'ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ श्रीवत्सਧਾਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਧਨ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਿਵੇ ਨਾ, ਦੇਵਤਾ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵਿੱਛੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਦੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦਾਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਛੋਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਵਿਛੋਨਾ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ্তুਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ, ਅਨ, ਲੂਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਖਾਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਹਿਣ। ਸਵੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾ-ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਛੋਨਾ, ਦੀਆਂ, ਭੋਜਨ-ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਛੋਨੇ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਪੰਖਾ, ਆਸਨ, ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤਕੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਅਨ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਛੋਨਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵੇਦ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਚਰਿਤਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵਿਛੋਨੇ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ-ਪਾਤਰ, ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਸੁਵਰਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮੂਰਤੀ, ਜਲ-ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨਾ ਵਿਧੀ ਨਿਰਲੋਭਤਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਕਦੇ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ ਹਨ; ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਯਾਂ, ਰਤਨ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖੀ ਘਟਨਾ ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਵੈਭਵ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਿਪਪਲਾਦ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਨੈਮਿਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਪਪਲਾਦ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪੁੱਛੇਗਾ: "ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਵੈਭਵ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਮਨ, ਉਨਤੀ, ਨਿਰਵਿਕਾਰਤਾ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਪਿਪਪਲਾਦ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ: "ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਅੰਗਾਰਾ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਵੀ ਹੈ: ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਿਆ। "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਚਨ! ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ!" ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਹੱਸ ਕੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ? ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਾ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਸ਼ਚਰਜ ਕਾਰਨ ਹੱਸਿਆ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਡਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਭਰੋਂ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ। ਉਹ ਬੂੰਦ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ; ਅਣਗਿਣਤ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ। ਉਹ 'ਵੀਰਭਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰੋਕਿਆ। "ਤੂੰ ਡਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲਿਆ; ਹੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰ ਪਾਵਣਗੇ। ਤੂੰ ਅੰਗਾਰਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਪੁਤ੍ਰ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਦੁੱਤੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ, ਤੇਰੇ ਦਿਨ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ, ਵੈਭਵ ਪਾਵਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉਤਮ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਭੇਟ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ! ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਅਮੋਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚਿਰ ਜੀਵਨ, ਸੁਖ, ਸੰਪਦਾ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।