ਸੰਤਾਨਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਚੋਣੀਆਂ, ਬਿਸਤਰੇ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲਿਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਘਰ ਆਵੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਹੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵਾਘਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ, ਮਾਨਵ ਯਤਨ ਜਾਂ ਮੋਹ-ਪਿਆਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਪਿਛਲੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਅਠਵੰਜਾ (੫੮) ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਵਰਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਾਨਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ-ਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸੋ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰੋ। ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਇਸ ਪੂਰੇ, ਅਟੁੱਟ ਵਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਧਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਮਈ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁਲਾਵੇ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ?" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਲਈ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਮਾਧੁਸੂਦਨ, ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਮੇਤ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੋ ਸਤਯੁਗਾਂ ਲਈ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜ 'ਅਸ਼ੂਨ੍ਯ-ਸ਼ਯਨਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤਿ, ਹੇ ਅਖੰਡਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਘਰ-ਕੁਟੰਬ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਕਦੇ ਨਿਵਣ ਨਾ, ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਿਤਰ ਗੁੰਮ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਯਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰਾ ਸਯਨਾ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹੇ।" ਇਸ ਦਿਨ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਮਰੱਥ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਹੀ ਸਭ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਰਹਿਤ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਨਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿਸਤਰਾ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਬਿਸਤਰੇ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਟਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਪੱਖਾ, ਆਸਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਮਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਤਕੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਚੰਗੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ-ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਜਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯ-ਸ਼ਯਨਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਹੋਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ, ਰਤਨ ਆਦਿ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯ-ਸ਼ਯਨਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਘਟਨਾ ਸੁਣੋ ਜੋ ਸੋਭਾ ਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਿੱਪਲਾਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛੇਗਾ: "ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਰੋਗਤਾ, ਸੰਪੱਤਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ, ਉੱਨਤੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਗਿਆਨਮਈ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਉਹ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ: "ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅੰਗਾਰਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਸ਼ਾਬਾਸ, ਸ਼ਾਬਾਸ, ਬਲਵਾਨ ਵਿਰੋਚਨ! ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਹੱਸ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਸ਼ਾਬਾਸ' ਕਿਉਂ ਆਖਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ, ਜੋ ਵਚਨ ਵਿਚ ਅਗਰਣੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ।