ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਹਰ ਐਤਵਾਰ, ਤੀਰਥ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਚੌਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਤੈਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੈਰਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਛੌਣਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਹੋਣ, ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਤਕੀਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰ, ਦੀਵਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਲਈ ਆਸਨ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਛੌਣੇ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਗੁੜ ਭਰੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਇਕ ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਕਦੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?'। ਫਿਰ, ਘੁੰਮ ਕੇ, ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਛੌਣੇ, ਆਸਨ ਆਦਿ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਘਰ ਆਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਪ੍ਰਿਯ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ-ਇੱਛਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਦੇ ਵੇਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਾਨਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲਿਓ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰੋ। ਜੋ ਇਸ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦਮਈ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਦਯਾ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੇਸ਼ਵ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜ 'ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਧਾਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਿਯ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਘਰ-ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇ। ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਿਵੇ ਨਾ, ਦੇਵਤਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਿਤਰ ਕਦੇ ਵਿਛੜਨ ਨਾ, ਅਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਕਦੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤਿਵੇਂ, ਮੇਰਾ ਵਿਛੌਣਾ ਵੀ ਕਦੇ ਸੁੰਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕੀਰਤਨ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਲੂਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ (ਤੇਲ, ਅਨਾਜ, ਲੂਣ, ਆਦਿ) ਉਪਲਬਧ ਰਹਿਣ। ਸਵੇਰੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਛੌਣਾ, ਦੀਵਿਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਟਿਕਾਉਣ ਲਈ ਪਾਟਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਪੱਖਾ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਤਕੀਆ, ਫਲ, ਗਹਿਣੇ, ਅਨਾਜ—ਜੋ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਐਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾ ਕੇ, ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਦਿਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਲੋੜੀਂਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੇ ਜਲ-ਪਾਤਰ ਸਮੇਤ ਦਿਓ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕਪਟ, ਨਾਰਾਏਣ ਭਗਤ, ਹਰੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਵਿਧਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਤਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਊਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।