ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਕਾਮ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਗੁਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ—ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਾਗਰ ਹਨ; ਦਿਲ ਤਾਂ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਤਰਸਨਾ ਲਈ ਹੈ, ਵੈਕੁੰਠ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ; ਤੇਰਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਲਈ ਹੈ। ਭਗਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਸਿਰ ਮਾਲਕੀ ਲਈ, ਵਾਲ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਪਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਿਆਰ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਾਮ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਤ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲੀ ਚੌਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ, ਘਿਉਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਸਮੇਤ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਕਹੇ, "ਮਾਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।" ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਜੋ ਭੋਜਨ ਚਾਹੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਦੇਵੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੇ, "ਇਹ ਕਾਮ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਲਈ।" ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤੇ ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਚੌਲ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਤੇਰਾਂਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਛੋਣਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਗੱਦਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਦਰ ਸੁਤਰੀ ਹੋਵੇ, ਦੀਵਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀ ਜਾਂ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ, ਕੰਗਣ, ਧੂਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਕਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗੁੜ ਦੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ 'ਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾਏ। ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।" "ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਵਿਛੋਣਾ, ਆਸਨ ਆਦਿਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲ ਸਕਣ। ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਾਹ ਅੱਠ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤਤਾਵਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦਾਨਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਣੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ। ਜੋ ਔਰਤ ਇਹ ਪੂਰਾ, ਅਟੁੱਟ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦਮਈ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰਾਗੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: "ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁਲਾਵੇ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀ ਹੈ?" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਥੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: "ਸਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਦਿਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਧਾਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਕਾਮ ਮਿਲਣ।" "ਹੇ ਪਰਮਪੁਰਖ, ਅੱਗ ਨਾ ਬੁਝੇ, ਦੇਵਤਾ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਿਤਰ ਗੁੰਮ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵਿਗਾੜ ਨਾ ਆਵੇ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ।" "ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਵਿਛੋਣਾ ਵੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਗਾਇਨ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਗਤਿ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।