ਸਾਂਬਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: “ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾ ਲਈ ਜਾਵੋਗੇ।” ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਪਤ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਇਕ ਵਰਤ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਲਭਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਣਗੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮੌਸਲ ਵਿਧੰਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ—ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਚੌਨ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਦਾਲਭਿਆ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਖ, ਦੇਵੀ ਗੁਲਾਬਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਤਨ ਜੜੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿਓ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਾਂ?” ਉਹ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ: “ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾ ਕਰਤਵ ਕੀ ਹੈ?” ਦਾਲਭਿਆ ਅਤੇ ਚੈਕਿਤਾਯਨ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਤਵ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸੀ। ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: ‘ਨਾਰਾਇਣ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।’” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ—ਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ—ਮਿਲੇ: ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੌਣਾ ਦੇਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾਂਸੀ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣੇਗਾ। ਪਰ, ਮੇਰੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੋਗੀਆਂ, ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾ ਲਈਆਂ ਜਾਵੋਗੀਆਂ, ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਜਾਵੋਗੀਆਂ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁਆਮੀਣਿਓ।” “ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਅਸੁਰ, ਦੈਤ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਇਨ੍ਹਾ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੀ—ਕੁਝ ਵਿਆਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।” “ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀ, ਪੂਜਾ-ਭਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੋ। ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮਾਲਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲੇਗੀ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਠੱਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” “ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨੋ।” “ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵਰਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।” “ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ: ਜਦ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਪੁਸ਼ਯਾ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।” “ਉਸ ਵੇਲੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਲਈ ਵੀ ਗਵਾਹ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਜਪ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਲਈ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਮੋਹ ਲਈ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਦੀ, ਕਾਮ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ।” “ਨਾਭੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਤੇ ਪੇਟ ਵੀ, ਦਿਲ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।” “ਗਲਾ ਲਾਲਸਾ ਲਈ ਹੈ, ਵੈਕੁੰਠ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਲਈ, ਮੂੰਹ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ; ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਫੁੱਲ-ਧਨੁਸ਼ ਲਈ, ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਫੁੱਲ-ਤੀਰ ਲਈ।” “ਮਨ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਸਿਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਵਾਲ ਖੇਡ ਲਈ; ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।” “ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੰਖ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।” “ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਔਰਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।” “ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਤ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰੇ।” “ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਾਲੀ ਚੌਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਅਤੇ ਘਿਉ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ: ‘ਮਾਧਵ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।’” “ਉਹ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੋ ਭੋਜਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ‘ਇਹ ਕਾਮ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਲਈ।’” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਆਸ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।